Kızımı kaybettikten sonra keder, bana hayal bile edilemeyecek olanla nasıl yaşanacağını öğretti. İki yıl sonra okulundan gelecek bir telefonun, bildiğimi sandığım her şeyi yerle bir edeceğini hiç beklemiyordum. Kızım Elif’i iki yıl önce toprağa verdim. Vefat ettiğinde 11 yaşındaydı. İnsanlar acının zamanla hafifleyeceğini söylerdi. Hafiflemedi. Sadece daha sessiz bir hâl aldı. Kocam Nihat o dönemde her şeyle ilgilenmiş, Elif’i yaşam destek ünitesine bağlıyken görmemem gerektiğini söylemişti. Hastane evraklarını da o halletti. Nihat, kızımın beyin ölümünün gerçekleştiğini söyledikten sonra onu bir daha görmemi engelleyecek şekilde kapalı tabut töreni düzenledi. Zihnim bir sis bulutu içindeyken veremediğim kararları o verdi. Vefat ettiğinde 11 yaşındaydı. Nihat bana Elif’in beyin ölümünün gerçekleştiğini ve hiçbir umut olmadığını söylemişti. Hiçbir şeyi idrak edemediğim için önüme konan formları neredeyse hiç okumadan imzaladım. Başka çocuğumuz olmadı. Ona, bir evladımı daha kaybetmeye dayanamayacağımı söylemiştim. Sonra geçen Perşembe sabahı, hayatımı altüst eden tuhaf bir şey oldu. Sabit telefon çaldı. Artık onu nadiren kullanıyorduk, bu yüzden sesi beni öyle irkiltti ki neredeyse açmayacaktım. Nihat bana Elif’in beyin ölümünün gerçekleştiğini söylemişti. "Hanımefendi?" dedi temkinli bir ses. "Ben Faruk, kızınızın daha önce gittiği ortaokulun müdürüyüm. Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim ama burada, ofise gelip annesini aramak istediğini söyleyen küçük bir kız var." "Ne kızı? Yanlış kişiyi arıyor olmalısınız," dedim otomatik olarak. "Benim kızım vefat etti." Hatta bir sessizlik oldu. "Adının 'Elif' olduğunu söylüyor," diye devam etti Faruk Bey. "Ve öğrenci veri tabanımızda hâlâ duran fotoğrafa inanılmaz derecede benziyor." Kalbim canımı yakacak kadar sert çarpmaya başladı. "Benim kızım vefat etti." "Bu imkansız." "Çok üzgün. Lütfen, sadece onunla konuşun." Sonra küçük, titreyen bir ses duydum. "Anne? Anne, lütfen gelip al beni?" Telefon elimden kayıp yere düştü. Bu onun sesiydi. Nihat elinde kahve kupasıyla mutfağa girdi. Yüzümü ve yerdeki telefonu görünce donakaldı. "Ne oldu? Sorun ne?" "Bu imkansız." "Elif," diye fısıldadım. "Eski okulundaymış." Bana hayal gördüğümü söylemek yerine yüzü bembeyaz oldu. Gerçekten bembeyaz. Telefonu yerden alıp hemen kapattı. "Bu bir dolandırıcılık. Yapay zeka ses klonlaması. Artık her şeyin sahtesini yapabiliyorlar. Sakın oraya gitme." "Ama arayan kişi onun adını biliyordu. Telefondaki ses tıpkı onun gibiydi Nihat." "Bu bir dolandırıcılık. Yapay zeka ses klonlaması." "Vefat ilanları halka açık. Sosyal medya var. Herkes bu bilgilere ulaşabilir." Kapının yanındaki askıdan anahtarlarımı kaptığımda, Nihat önüme geçti. "Hayatım, gidemezsin," dedi, yüzünden bir panik dalgası geçerken. "Lütfen." "Lütfen ne, Nihat?" Ellerim titriyordu ama sesim titremiyordu. "Eğer o öldüyse, bir hayalet olmadığı sürece neden bir hayaletten bu kadar korkuyorsun?" "Bunu yapma," dedi sessizce. "Bulacağın şeyden hoşlanmayacaksın." "Hayatım, gidemezsin." Cevap vermedim. Onu itip arabaya yöneldim. Yolculuk bir bulanıklıktan ibaretti. Trafik ışıklarını veya dur işaretlerini hatırlamıyorum; direksiyonu parmaklarım ağrıyana kadar sıktığımı biliyorum sadece. Okula vardığımda arabadan fırlayıp içeri koştum. Sekreter beni görünce irkilmiş gibiydi. "Müdürün odasında," dedi usulca. Müdürün odasına koştum ve içeri daldım. Kız, Faruk Bey'in karşısında oturuyordu. "Müdürün odasında." Yaklaşık 13 yaşında görünüyordu, daha uzun ve daha zayıftı ama oydu. "Anne?" diye fısıldadı. Saniyeler içinde odayı geçtim ve önünde diz çöktüm. "Elif’im," diye hıçkırdım onu kollarıma alarak. Sıcacıktı. Kanlı canlıydı. Gerçekti! Kızım, sanki yok olacakmışım gibi kollarını boynuma doladı. Yaklaşık 13 yaşında görünüyordu. "Neden beni hiç almaya gelmedin?" diye omzumda ağladı. "Gittiğini sanıyordum," diye boğuldum. Elif bana bakacak kadar geri çekildi. Gözleri kıpkırmızı ve korku doluydu. O cevap veremeden arkamızda biri belirdi. Nihat’tı. Orada durmuş, ağır ağır nefes alıyordu. Elif yavaşça döndü. "Baba?" Nihat ona sanki imkansız bir şeye bakıyormuş gibi bakıyordu. "Neden beni hiç almaya gelmedin?" "Onun hayatta olduğunu biliyordun," dedim. "Hayır," dedi ama sesi inandırıcı değildi. "O zaman neden gitmemi engellemeye çalıştın?" "Meryem," dedi gergin bir şekilde müdüre bakarak. "Özel olarak konuşmalıyız." "Hayır." Ayağa kalktım ve Elif’in elini tuttum. "Gidiyoruz." "Onun hayatta olduğunu biliyordun." Nihat koridorda bizi takip etti. "Onu öylece götüremezsin." "Bak da gör." Öğrenciler ve öğretmenler biz yanlarından geçerken bakıyordu ama umurumda değildi. Dışarıda Elif’i yanıma oturttum. Yavrumu eve götürmeyi planlayarak sürmeye başladığımda, Nihat’ın da oraya gelebileceğini fark ettim ve ona güvenmiyordum. "Lütfen beni bir daha bırakma," diye mırıldandı Elif yanımda. Ona güvenmiyordum. "Bırakmayacağım yavrum," dedim kararlılıkla. "Seni bir süreliğine Melek Teyzenin evine götürüyorum. Ne olduğunu anlamam lazım." Başını salladı. "Yalnız kalmak istemiyorum." "Kalmayacaksın. Hatırlıyor musun, onun yanında kalmayı çok severdin? Bazen geç yatmana ve akşam yemeğinde dondurma yemene izin verirdi." Küçük, kararsız bir gülümseme belirdi yüzünde. "Bırakmayacağım yavrum." Kız kardeşimin bahçesine girdiğimizde kalbim hâlâ hızla çarpıyordu. Melek kapıyı açtı ve bize bakakaldı. Sonra nefesi kesildi. Elif öne çıktı. "Melek Teyze?" Melek, Elif’i sıkıca kucaklamadan önce ağzını kapattı. "Gerçekten sensin," diye ağladı. İçeri girip kapıyı arkamızdan kapattık. Sonra nefesi kesildi. "Henüz her şeyi bilmiyorum," dedim ona. "Ama sanırım Nihat bana yalan söylüyor." Melek’in ifadesi anında değişti. "Lütfen onu burada tut," dedim. "Adresini bilmiyor, sadece bu bölgeyi biliyor." Elif bana baktı, gözlerine tekrar korku sızıyordu. "Lütfen beni tekrar götürmelerine izin verme." Onlar.... Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..