"Kimse seni götürmeyecek," diye söz verdim. "Hemen döneceğim." Elimi tuttu. "Söz mü?" "Söz." "Lütfen onu burada tut." Melek’in evinden ayrıldığımda düşüncelerim yıllardır olmadığı kadar netti. Doğrudan Elif’in yatırıldığı hastaneye sürdüm. İki yıl önce Elif ağır bir enfeksiyonla oraya yatırılmıştı. Her gün hastane yatağının yanında oturduğumu, makinelerin düzenli bip seslerini hatırlıyordum. Sonra bir öğleden sonra Nihat eve geldi. Bana beyin ölümü hikayesini anlattı. Onu o hâlde görmemem gerektiğini söyledi. Ona güvenmiştim. Bana beyin ölümü hikayesini anlattı. Hastanenin lobisinde her şey zihnime üşüştü. "Doktor Selim Bey ile görüşmem gerekiyor," dedim danışmaya. "Bir zamanlar kızımla o ilgilenmişti." Kısa bir bekleyişten sonra odasının dışındaydım. Kapıyı açıp beni görünce yüzü kireç gibi oldu. "Meryem Hanım," dedi dikkatle. Koridora bir göz attı, sonra kenara çekildi. Kapı arkamdan kapandı. Ve söyleyeceği her şeyin her şeyi değiştireceğini biliyordum. "Bir zamanlar kızımla o ilgilenmişti." Doktor Selim Bey oturdu. "Kızım nasıl hayatta olabilir?" diye sordum hemen. Sesini alçaltarak, "Eşinizin size her şeyi açıkladığını sanıyordum," dedi. "Bana beyin ölümünün gerçekleştiğini söyledi. Yaşam desteğinin kesildiğini söyledi. Onu gömdüm ben." Doktorun yüzü gerildi. "Olanlar tam olarak bu değildi." Mideme bir ağrı saplandı. "Olanlar tam olarak bu değildi." Yavaşça nefes verdi. "Elif’in durumu kritikti, evet. Nörolojik endişeler vardı. Ama yasal olarak hiçbir zaman beyin ölümü kararı verilmedi. Tepki belirtileri vardı. Başta küçüktü ama oradaydılar." Sandalyenin kenarına tutundum. "Tepki mi?" "Reflekslerde iyileşme. Muhtemel bir iyileşmeye işaret eden beyin aktiviteleri. Garanti değildi ama umutsuz da değildi." "Öyleyse Nihat bana neden öldüğünü söyledi?" Doktor Selim Bey tereddüt etti. "Bilmiyorum Meryem Hanım. Sizin durumundaki dalgalanmaları kaldıramayacak kadar perişan olduğunuzu ve asıl karar vericinin kendisi olmasını istediğini söyledi." Kulaklarım çınlıyordu. "Tepki belirtileri vardı." "Onu naklettirdi," diye devam etti doktor. "Şehir dışındaki özel bir bakım merkezine transferini ayarladı. Stabil hale geldiğinde size haber vereceğini söyledi." Ona bakakaldım. "Yasal olarak babası olarak yetkisi vardı. Sizin haberiniz olduğunu varsaydım." "Gayet iyi iyileşmiş," diye fısıldadım. "Beni okulundan aradı." Doktor gözlerini kırpıştırdı. "Ne yaptı?" "Evet. Başka bir şey biliyor musunuz?" "Hayır, maalesef. Hastaneden ayrıldıktan sonra bakımıyla ilgilenmedim. Ama elimdeki belgelerin kopyalarını size verebilirim," diye açıkladı. "Tamam, vaktiniz için teşekkürler," dedim. "Sizin haberiniz olduğunu varsaydım." O odadan kesin olarak bildiğim tek bir şeyle çıktım. Hemen Melek’e gitmedim. Ondan duymam gerekiyordu. Ayrılmadan önce Nihat’ı aradım ve evde benimle buluşmasını emrettim. Cevabını beklemedim. Eve girdiğimde Nihat oturma odasında volta atıyordu. "Nerede o?" "Güvende." Elini saçlarından geçirdi. Cevabını beklemedim. "Ölü olması gerekirken kızımız neden hayatta?" diye sordum sakince. "Bana yalan söyleme. Doktor Selim’le konuştum bile." Nihat durdu. "Bunu yapmamalıydın." "Sen de yalan söylememeliydin." Cevap vermedi. Bir adım yaklaştım. "Konuşmaya başla, yoksa doğruca polise gidiyorum." "Bana yalan söyleme." Birden bitkin göründü. "Bak, o eskisi gibi değildi." "Bu ne demek?" "Enfeksiyondan sonra hasar kaldı. Bilişsel gerilemeler, davranışsal sorunlar. Doktorlar eski seviyesine asla dönemeyebileceğini söyledi." "Eee?" diye çıkıştım. "Hayattaydı." Başını salladı. "İyileşme sürecinde onu görmedin. Net konuşamıyordu; terapiye, uzmanlara, özel eğitime ihtiyacı vardı. Binlerce liraya mal olacaktı." "Bak, o eskisi gibi değildi." Sesim yükseldi. "Yani ölü olmasının daha iyi olduğuna mı karar verdin?" "Onu öldürmedim!" diye bağırdı. "Bir aile buldum." "Bir aile mi?" "Daha önce evlat edinmiş bir çift. Onu almayı kabul ettiler." "Onu başkasına mı verdin?" Nihat bana anlayış bekler gibi baktı. "Seni koruduğumu sandım. Neredeyse hiç kendinde değildin. Bunun ilerlememiz için bir yol olduğunu düşündüm." "Bir aile buldum." "Onun öldüğünü uydurarak mı?" Keskin bir nefes verdi. "Eskisi gibi değildi Meryem. Daha yavaştı. Farklıydı. Ben sadece yapamadım..." "Bitti," dedim beni bile şaşırtan bir kesinlikle. "Hayır Meryem, bunu hâlâ düzeltebiliriz. Evlat edinen aileyle konuşurum. Bu kaosu geri alabiliriz. O artık onlara ait." "O bana ait." Nihat başını salladı. "Neye kalkıştığını anlamıyorsun." "Senin, işine gelmediği için çocuğunu terk ettiğini anlıyorum." "Neye kalkıştığını anlamıyorsun." Yüzü sertleşti. "Şimdi gidiyorum. Peşimden gelme," diye devam ettim. "Hayatım, lütfen yapma." Yanından geçip dış kapıya yöneldim. "Meryem!" diye arkamdan seslendi. "Bunun için her şeyi mahvetme!" Geriye bakmadım. O her şeyi iki yıl önce mahvetmişti zaten. "Bunun için her şeyi mahvetme!" Melek’in evine döndüğümde Elif mutfak masasında oturmuş tost yiyordu. Başını kaldırdı. "Anne!" Bu kelime beni kendime getirdi. Karşısına oturdum. "Okula nasıl gittiğini anlat bana yavrum." Tereddüt etti. "Geçen yıl bir şeyleri hatırlamaya başladım. Senin sesini. Odama. Onlara söyledim ama kafamın karışık olduğunu söylediler." "Birlikte yaşadığın insanlar mı?" "Okula nasıl gittiğini anlat bana yavrum." Başını salladı. "Beni içeride tutuyorlardı, çok fazla yemek ve temizlik yaptırıyorlardı. Hatırladıklarımın doğru olup olmadığını görmek istedim, eski okulumu hatırlayınca biraz para çaldım ve onlar uyurken taksi çağırdım." "Doğru olanı yapmışsın." Bana doğru eğildi. "Beni geri göndermeyeceksin, değil mi?" "Asla," dedim kararlılıkla. "Kimse seni bir daha götüremeyecek." Ertesi gün polise gittim. Doktor Selim’in benim için çıkardığı hastane kayıtlarını, transfer belgelerini ve Nihat’ın evde her şeyi itiraf ettiği gizlice aldığım kaydı yanımda götürdüm. "Beni geri göndermeyeceksin, değil mi?" "Bunun sahtecilik, yasa dışı evlat edinme usulleri ve tıbbi onam ihlalleri içerdiğini anlıyorsunuz, değil mi?" dedi dedektif dikkatle. "Anlıyorum," diye cevap verdim. "Cezalandırılmasını istiyorum." O öğleden sonra bir komşudan Nihat’ın tutuklandığını duydum. Onun için üzülmedim. Haftalar sonra boşanma davası açtım. Süreç çirkindi. Yasa dışı evlat edinme anlaşması hızla çözüldü. Süreç çirkindi. Elif’i alan çift benim varlığımdan haberleri olmadığını iddia etti. Mahkeme, tam velayetin bana iade edilmesi sürecini başlattı. Elif ve ben sonunda evimize döndük. Sadece hayata ikinci bir şans tanımadık; onu dürüstlük, cesaret ve sevgiyle yeniden inşa ettik. Beni yıkması beklenen bu olay, aksine bir annenin mücadelesinin asla bitmediğini ve bu kez ikimizin de hak ettiği geleceği koruyacak kadar güçlü olduğumu öğretti. Bir annenin mücadelesi asla bitmez.