“Merdivenin karşısındaki kamerayı söktüler ama kayıt cihazındaki yedeği unuttular. Korkuyorum. Lütfen beni koruyun.”

Notun altındaki isim evimizin yardımcı çalışanı Şermin'di.

Şermin, dört yıldır bizimleydi. Nehir hastalandığında başında bekler, bazen benim bile fark etmediğim üzüntülerimi anlardı. Olaydan sonra bir kez olsun aramamasına kırılmıştım. Meğer sustuğu için değil, konuşmanın yolunu aradığı için kaybolmuştu.

Kayıtları polis eşliğinde incelettik. Görüntüde kayınvalidem Fikriye, merdivenin başında bana bağırıyordu. Baran kolumu yakalıyor, ben kurtulmaya çalışıyordum. Sonra beni iki eliyle itiyordu. Düştüğüm anda Fikriye yardım çağırmak yerine oğluna dönüp bir şey söylüyordu.

Ses yoktu. Ama görüntü yeterince açıktı.

En kötüsü, birkaç saniye sonra Nehir'in koridorda belirmesiydi. Küçücük kızım merdivenlere doğru koşmuş, babası onu sertçe geri çevirmişti.

Ekrana daha fazla bakamadım.

“Beni gördü,” diye fısıldadım. “Her şeyi gördü.”

Babam omzuma dokundu. “Artık onu yalnız bırakmayacağız.”

Aynı gün polis, soruşturma kapsamında Baran'ın ifadesini yeniden aldı. Turgay Bey ayrıca aile mahkemesinden Nehir için acil geçici koruma tedbiri istedi. Kamera görüntüsü, hastane raporu ve kızımın güvenliğiyle ilgili endişeler dosyaya sunuldu.

Ancak Baran'ın ailesi pes etmedi.

Öğleden sonra yerel bir haber sitesinde hakkımda bir yazı yayımlandı. Güya ağır psikolojik sorunlar yaşıyor, çocuğumu ihmal ediyor ve zengin kocamdan para koparmak için iftira atıyordum. Yazının altında kayınpederimin bir açıklaması vardı:

“Ailemize yönelik bu karalama kampanyasına hukuk önünde cevap vereceğiz.”

Bütün bedenim titredi. “Baba, yine kazanacaklar mı?”

Rauf başını kaldırdı. “Mahkemenin yerine geçemem, Berrin. Eski görevimi kullanıp kimseye emir de veremem. Ama gerçeklerin saklanmasına izin vermeden, yasal yollarla mücadele edeceğiz.” Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..