Bazen Kemal’in bizden sürekli borç aldığını gerçekten bilip bilmediğini merak ediyordum. Çünkü para konusu açıldığında Kemal hemen konuyu değiştiriyordu.

Yıllar içinde artık borçlarımızı geri alamayacağımızı kabullendik.

Bir cuma akşamı Kemal aradı.

Telefon görüşmesinde ilk kez farklı konuşuyordu.

“Artık çözmem gereken bir konu var.” dedi.

Telefon kapandıktan sonra Murat uzun zamandır ilk kez umutlandı.

“Belki gerçekten borcunu ödemeye hazırdır.”

Ertesi akşam bir şişe içecekle onların evine gittik.

Zehra bizi her zamanki sıcaklığıyla karşıladı. Ancak yüzündeki yorgunluk dikkatimi çekti.



Akşam yemeği boyunca herkes normal görünmeye çalışıyordu.

Yemekten sonra Murat sonunda konuya girdi.

“Demek söylemek istediğin bir şey vardı.”

Kemal başını salladı.

“Borçlarımı ödedim.”

Murat şaşkınlıkla güldü.

“Bir kuruş bile ödemedin.”

Kemal ise sakinliğini bozmadı.

“Borçlarımın tamamını ödedim.”

“Nasıl?”

“Şimdilik açıklayamam.”

Bu cevap Murat’ı daha da öfkelendirdi.

O akşam gergin bir şekilde evden ayrıldık.

Bir hafta sonra acı haber geldi.

Zehra aniden hayatını kaybetmişti.

Cenazenin ardından Kemal bizi kenara çekti.

Bu kez cenaze masraflarını karşılayacak parası olmadığını söyledi.

İstediği miktar, şimdiye kadar talep ettiği en yüksek meblağdı.

İçimden reddetmek geçti.

Ama eşini yeni kaybetmiş bir insana sırt çevirmek de vicdanıma sığmıyordu.

Murat bana baktı.

Sessizce başımı salladım.

Parayı verdik.

Bir hafta sonra Kemal tekrar aradı.

Kendisi resmi bir görüşmeye gideceğini, evin anahtarının saksının altında olduğunu söyledi. Bizden birkaç eşyasını hazırlamamızı rica etti.

Eve girdiğimizde Murat koridorda daha önce hiç açık görmediği bir odanın kapısını fark etti.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..