Bunun sadece 50 liralık bir iyilik olduğunu düşünmüştüm; kasamda ödeme yapamayan bir anne için elma ve mısır gevreği masrafını üstlenmiştim. Ancak birkaç gün sonra, bir polis memuru küçük bakkal dükkanımıza girdi, ismimle beni çağırdı ve o küçük anı; işimi, insanlara olan inancımı ve kendime bakış açımı değiştiren bir şeye dönüştürdü. 43 yaşındayım, Ana Cadde üzerindeki küçük bir markette sabah vardiyasında çalışıyorum ve dürüst olmak gerekirse çoğu gün, dünya biraz fazla hızlı dönerken sadece ayakta kalmaya çalışıyormuşum gibi hissediyorum. Bazı sabahlar, mal kabul kapısından gün doğumunu izliyor ve kendime "orada bulunmanın" mücadelenin yarısı olduğunu hatırlatıyorum. Bu pırıltılı bir iş değil, insanların hayalini kurduğu türden bir meslek de değil; ama ailece yaşadığımız onca şeyden sonra istikrarın değerini anlamayı öğrendim. İstikrar demek, buzdolabının dolu olması demek. İstikrar demek, ışıkların yanmaya devam etmesi demek. İstikrar demek, kızımın geleceğe dair gerçek bir şansının olması demek. Eskiden daha fazlasını isterdim ama artık sadece "yetecek kadarını" istiyorum. Yeterli zaman, yeterli sıcaklık, yeterli huzur. Kocam Doğan, halk merkezinde tam zamanlı çalışıyor; sızdıran boruların, bozuk tuvaletlerin, çatlak pencerelerin bakımını yapıyor. Ne bozulursa o tamir eder. Her zaman yorgundur, her zaman elleriyle çalışır ama bir kez bile şikayet etmez. Hiçbir zaman. İkimiz de neyin risk altında olduğunu biliyoruz. Eve geldiğinde kollarında her zaman toz, gözlerinde ise sevgi vardır. Kızımız Melis yeni 16 yaşına bastı. Çok zeki bir çocuk. Gerçekten çok zeki. Notları hep en yüksekte, bilime, özellikle de biyolojiye takıntılı. Şimdiden hangi üniversitelere başvurmak istediğini planlıyor; çoğu küçük kasabamızın çok uzağında ve bizim bütçemizin çok üzerinde. Bazen onu yatak odasının penceresinden yıldızlara bakarken yakalıyorum, sanki yıldızlar sadece onunla konuşuyormuş gibi... Sürekli burslardan bahsediyor. Gözleri parlayarak, "Anne, sadece bir tane iyi burs bulmam yeterli," diyor. Ama o burslar sanki altın tozu gibi, bulması çok zor. Eğer alamazsa... Bunun nasıl üstesinden geliriz gerçekten bilmiyorum. Ama bunu yüksek sesle söylemiyoruz. Sadece çalışmaya devam ediyoruz. Biriktirmeye devam ediyoruz. Umut etmeye devam ediyoruz. Onun geleceği için bir kenara fazladan beş lira koyabilmek adına öğle yemeklerini daha sık atlamaya başladım. Tam olarak fakir sayılmayız. Ama çok da uzak değiliz. Her ay, eksik değişkenleri olan bir matematik denklemini çözmeye çalışmak gibi geçiyor. Kira, benzin, yemek, ilaçlar, okul masrafları... Hepsi maaş çekinden daha hızlı birikiyor. Ucuz bir yolculuk değilse tatil yok, birinin doğum günü değilse dışarıda yemek yok. En son dışarıda yemeğe çıktığımızda, Melis patates kızartmasını sanki çok nadir bulunan bir lezzetmiş gibi sipariş etmişti. Ama tüm bunlara rağmen sağlam duruyoruz. Birbirimizi seviyoruz. Yükü birlikte taşıyoruz. Ve bu, kelimelere dökebileceğimden çok daha fazlasını ifade ediyor. Zorlukları bir takım olarak atlatmanın kırılmaz bir yanı var. Her neyse, Kasım başlarında bir Cumartesi sabahıydı sanırım. İşe yürürken nefesimin havada buharlaştığı kadar soğuk bir gündü. Cumartesi günleri dükkan tam bir kaos yeridir. Ağlayan küçük çocuklar, uykusunu alamamış ebeveynler ve sanki kıyamet Pazar sabahı kopacakmış gibi alışveriş yapan bir insan akını... Güneş tam doğduğunda önlüğüme kahve dökmüş ve bir palet konserve çorbayı çoktan dizmiştim. Saat 10 civarında, kasama bir kadın geldi. Aşağı yukarı benim yaşlarımda görünüyordu, belki biraz daha genç. İnce bir ceket, yorgun gözler. Yanında iki çocuk vardı. Üç-dört yaşlarında küçük bir çocuk elini tutuyor, gözlerini ovuşturuyordu. Diğeri ise birkaç yaş daha büyük bir kız çocuğuydu, sepetteki elmalara sanki altınlarmış gibi bakıyordu. Kadının duruşunda, her şeyi sessizce göğüsleyen, ayakta kalmak için iplere tutunan bir hâl vardı. Onları her zamanki gibi selamladım, havadan sudan konuştum, ürünlerini geçirdim. Sepette pek bir şey yoktu, sadece temel ihtiyaçlar. Elma, mısır gevreği, ekmek, süt ve birkaç konserve. Lüks hiçbir şey yoktu. Fazladan hiçbir şey yoktu. İnsana keyiften ziyade bütçedeki gedikleri düşündüren cinsten bir alışverişti. Toplam tutarı söylediğimde gözlerini kırpıştırdı, sanki bu rakamı beklemiyordu. Hemen bir şey söylemedi. Sadece yavaşça elini paltosuna attı, sanki bunu yapmak canını acıtıyormuş gibiydi. Sonra fısıldadı: "Ah... elmaları çıkarabilir misiniz? Bir de mısır gevreğini. Biz... bir hal çaresine bakarız." Son kelimede sesi titredi. Çocuklar mızmızlanmadı. Yalvarmadılar ya da surat asmadılar. Sadece sustular. Bu, çocukların ancak ebeveynlerinin çok fazla endişelendiğini gördüklerinde öğrendikleri türden bir sessizlikti. Küçük kız, cevabın her zaman "belki bir dahaki sefere" olduğunu zaten biliyormuş gibi ayakkabılarına baktı. İçimde bir şey... koptu. Bunun mantıklı bir açıklaması yoktu. Dürüst olmak gerekirse, sadece bir şeyler yapmamı söyleyen derin ve ani bir sızı hissettim. O tekrar kartını çıkarmadan, ben kendi kartımı okuyucuya taktım. Ellerim düşüncelerimden daha hızlı hareket etti, sanki nezaket bir kas hafızasıymış gibi. "Sorun değil," dedim nazikçe. "Sadece bunları alın." Gülümsemeye çalıştım ama bu, sadece elmalarla ilgili olmadığını bildiğimi gösteren yumuşak ve hüzünlü bir gülümseme oldu. Bana sanki eline piyango bileti tutuşturmuşum gibi baktı. "Bunu size geri ödeyemem," diye fısıldadı. Gözlerinde utanç vardı ama ondan daha fazlası, tam bir tükenmişlikti. "Gerek yok," dedim ona. Bunu bir insanın bir şeyi kastedebileceği en derin şekilde söyledim. Başını salladı, poşetleri kavradı, bir dua eder gibi "teşekkür ederim" diye fısıldadı ve dağılmaktan korkuyormuş gibi hızla dışarı çıktı. Kapı arkasından çıngırdadı ve bir an için tüm dükkan daha sessizleşti. Sadece 50 liraydı. Elma ve mısır gevreği. Kahramanca bir şey değildi. Büyük bir şey değildi. Sadece dünyanın bazen nazik olmayı unuttuğu bir zamanda küçük bir iyilikti. İnsanların gözünü bile kırpmadan enerji içeceklerine ve loto biletlerine daha fazlasını harcadığını görmüştüm. O gece Doğan'a bile anlatmadım. Bu bir hikaye değildi. Sadece bir andı. Sessiz sorumluluklarla dolu bir hayattaki sessiz bir eylemdi sadece. Ama sonra... Salı sabahı geldi. Çok net hatırlıyorum çünkü eşleşmeyen çoraplar giymiştim ve fark etmemiştim bile. Sakin bir saatti. Sekiz kutu kedi maması ve tek bir simit alan bir adamla hava durumu hakkında sohbet ederken dükkana bir polis memurunun girdiğini fark ettim. Her zamanki kahve ve güvenlik kontrolü rutini için gelmiş gibi değil de bir amacı varmış gibi görünüyordu.... Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..