Sadece etrafa bakmıyordu. Gözleri, neyi veya kimi aradığını zaten biliyormuş gibi her koridoru tarıyordu. Doğrudan bana bakıyordu. Midem bir taş yutmuşum gibi düğümlendi. Donakaldım. İlk düşüncem "Melis ne yaptı?" oldu. Sonra "Doğan'a bir şey mi oldu?" diye düşündüm. Göz açıp kapayıncaya kadar beynimden her türlü acil durum senaryosu geçti. Memur kasama yaklaştı, sakin ama ciddiydi. "İki çocuklu kadının ödemesini yapan kasiyer siz misiniz? Elmaların?" Tonu suçlayıcı değildi ama kesinlikle sıradan da değildi. Ağzım kurudu. Yanlış bir şey yapmadığımı bildiğim halde, sanki suçüstü yakalanmışım gibi hissettim. "Evet," dedim yavaşça. "Neden?" Kendi sesimdeki belirsizliği, titremeyi duyabiliyordum. Hemen cevap vermedi. Sadece "Hanımefendi, müdürünüzü çağırmanız gerekecek," dedi. İşte o an ellerim titremeye başladı. Panik o kadar hızlı vurdu ki boğazımda hissettim. Kalbim o kadar yüksek sesle çarpıyordu ki arkamdaki sırada bekleyen müşterilerin hareketlerini zar zor duyuyordum. "Ne? Neden? Yanlış bir şey mi yaptım?" Sesim çatladı ve aniden kendimi tekrar 12 yaşında, anlamadığım bir şey yüzünden başı belaya girmiş bir çocuk gibi hissettim. "Hanımefendi," dedi tekrar, nazikçe ama kararlı bir şekilde, "lütfen müdürünüzü çağırın." Tehdit etmiyordu ama gitmiyordu da. Ben de çağırdım. Müdürüm Gökhan, kafası karışmış bir halde yanımıza geldi. Memur onu kenara çekti. Belki 30 saniye konuştular. Gökhan'ın kaşları yukarı kalktı, sonra bana sanki başka bir dünyadan gelmişim gibi baktı. Sonra Gökhan bana döndü ve "İki saat ara ver. Memur Bey ile git. Bu... önemli," dedi. "Önemli" deyişi durumu daha da ciddi kılıyordu. Gitmek istemiyordum. Kim isterdi ki? Zaten en kötü senaryoları hayal ediyordum. Ama ceketimi aldım ve kapıdan çıkarken onu takip ettim. Dışarıdaki hava, o sabah olduğundan daha soğuk geliyordu. Polis arabasına gitmedik. Karakola da yönelmedik. Bunun yerine, Ana Cadde üzerinde sıradan bir Salı günüymüş gibi yürümeye başladı. İki blok ötedeki, sadece önünden geçip gittiğim küçük bir kafeye gittik. Hep girmek istemiştim ama hiç zamanım ya da param varmış gibi hissetmemiştim. Benim için kapıyı açtı. Kahve ve taze ekmek kokusu beni sıcak bir kucaklama gibi karşıladı. Ve orada, pencerenin yanındaki bir masada, dükkandaki kadın oturuyordu. Ve çocukları. Gülümsüyorlardı. El sallıyorlardı. Kalbim bu kez farklı bir nedenden dolayı boğazıma geldi. Öylece kalakaldım. "Bu... bu ne?" Kabul etmediğim bir rüyanın içindeymişim gibi hissettim. Memur karşıma oturdu ve sonunda açıkladı. Tüm duruşu resmiyetten çıkıp daha insani bir hâle büründü. "Ben onların babasıyım," dedi sessizce. "11 aydır eyalet dışında gizli görevdeydim. Eve gelemedim. Onlarla iletişim kuramadım. Çok riskliydi." Her kelimesi kaybedilen zamanın ve gömülen korkunun ağırlığını taşıyordu. Kadın başını salladı, gözleri yine ıslandı. "Kimseye söylemedim," dedi. "Kız kardeşime bile. Çok korkmuştum. Ve para sıkışınca... çocuklar bunu fark etti." Onda, uykunun bile gideremeyeceği derin bir yorgunluk vardı. Adam devam etti, sesi şimdi daha yumuşaktı. "Eve geldiğimde bana ne olduğunu anlattılar. Ne yaptığınızı. Onu küçük düşürmediğinizi söyledi. Gözlerinizi kaçırmadığınızı... Size teşekkür etmem gerekiyordu." Bana, şüpheye yer bırakmayan bir minnetle baktı. Küçük kız, adı Elif'ti, masanın üzerinden bir kağıt kaydırdı. Parmakları, sanki en önemli kısım burasıymış gibi hafifçe titriyordu. "Bunu senin için yaptık!" Bunu sadece çocukların sahip olabileceği o gururlu enerjiyle söyledi. Bu bir resimdi. Kasamda, arkamda kocaman kırmızı bir süper kahraman peleriniyle ben vardım. Çocuklar ellerinde etrafı parlayan elmalar tutuyordu. Resimdeki benim yüzümde yamuk bir gülümseme ve başımın etrafında yıldızlar vardı. Mükemmeldi. Hatta "iyilik" kelimesindeki "i" harfinin üzerine küçük bir kalp koymuşlardı. Yazıda şöyle diyordu: İYİ OLDUĞUN İÇİN TEŞEKKÜRLER. CAN VE ELİF'TEN. Hıçkırmamak için elimle ağzımı kapatmak zorunda kaldım. Gözyaşlarımı durdurmaya çalışmadım bile. Hızlı ve sıcak bir şekilde aktılar. Bazı anlar gözyaşlarınızı hak eder ve bu an fazlasıyla hak ediyordu. Memur gülümsedi ve "Öğle yemeği bizden. İstediğin her şeyi sipariş et," dedi. Yıllardır birinin bana bunu söylediğini duymamıştım. Ben de öyle yaptım. Sıcak bir tost ve mesaiye girip çıkmak zorunda olmadığım bir fincan kahve... Her lokma bir lütuf gibiydi. Neredeyse bir saat orada oturduk. Konuştuk. Güldük. Çocuklar bana çizdikleri resimleri gösterdiler. Anne —adı Lale'ydi— işlerin sonunda rayına girmesinden dolayı ne kadar rahatladığını anlattı. Fırtınayı atlattıklarını söyledi. Ben ona Melis'ten ve hayallerinden bahsettim, Lale beni tamamen anlıyormuş gibi başını salladı. Ayrılmadan önce bana, bir yabancı tarafından daha önce hiç sarılmadığım kadar sıkı sarıldı. Kelimelere ihtiyaç duymadan teşekkür eden bir sarılmaydı bu. "Artık iyi olacağız," diye fısıldadı. "En zor günlerimizden birinde orada olduğun için... teşekkür ederim." Bu cümle içime bir çıpa gibi yerleşti. Sanki ayaklarım yere değmiyormuş gibi işe döndüm. Gökhan hiçbir şey söylemedi, sadece içeri girdiğimde başıyla onayladı. Ve sonra, hayatın sizi şaşırtmak için tuhaf bir yolu olduğundan, sadece bir hafta sonra Gökhan beni arka ofise çağırdı. Bir vardiyada yerime geçmemi isteyecek sandım. Kapıyı kapattı. Bu her zaman bir şeylerin döndüğü anlamına gelirdi. "Sana haberlerim var," dedi. "Terfi alıyorsun. Vardiya amiri oluyorsun. Gelecek Pazartesi başlıyorsun." Bir an için şaka yaptığını sandım. Ona, sanki piyango kazandığımı söylemiş gibi baktım. Masanın üzerinden kağıdı uzatana kadar gerçek gibi gelmemişti. Sonra bana bir mektup verdi. Üstteki mühürde belediyenin amblemi vardı; hemen tanıdım. O polis memurundandı. Özenle yazılmıştı ama son satır el yazısıydı: "Teşekkür ederim." Doğrudan genel merkeze nezaketim, tavrım ve dürüstlüğüm hakkında yazı yazmıştı. Tüm toplumu daha iyi kılan türden bir çalışan olduğumu söylemişti. Gökhan, bunun şimdiye kadar aldıkları en iyi mektuplardan biri olduğunu söyledi. Ofisten nasıl çıktığımı hatırlamıyorum bile. Sadece mola odasında, o kağıdı sanki kazandığım en önemli şeymiş gibi tutarak durdum. Ve bir bakıma, belki de öyleydi. Hepsi elmalar ve mısır gevreği içindi. Onlar için hayatta kalma, benim için ise bir amaç anlamına gelen iki şey. Küçük iyiliklerin olayı budur. Kimin izlediğini asla bilemezsiniz. Ya da o iyiliğin ne kadar uzağa gideceğini. Bazen, hiç planlayamayacağınız yollarla size geri dönerler. Ve eğer tekrar yapmak zorunda kalsaydım? Terfi almasam ya da bir teşekkür almasam bile? Hiç düşünmeden. Her seferinde. Çünkü insanlar, sadece tutunmaya çalışırken bile görülmeyi hak ederler.