Ama hâlâ duyduğum telefon konuşmasını açıklamıyordu.

O gece Emre banyodayken çalışma odasına girdim.

Çekmecelerin arasında eski bir kutu buldum.

Kutunun içinde lise yıllarından kalma fotoğraflar, kartpostallar ve sararmış zarflar vardı.

En alttaki mektubun üzerinde adım yazıyordu.

Hiç açılmamıştı.

Titreyen ellerimle zarfı açtım.

İçindeki satırlar gözyaşlarımı durduramadı.

Barış gerçekten bana âşık olduğunu yazmıştı.

Ama mektubun arkasında başka bir not vardı.

Emre'nin el yazısıyla.

"Bu mektubu hiçbir zaman okuyamayacak."

Dizlerimin üzerine çöktüm.

Tam o sırada kapı açıldı.

Emre beni elinde kutuyla görünce yüzü bembeyaz kesildi.

Artık saklayacak hiçbir şeyi kalmamıştı.

Sessizce sandalyeye oturdu.

"Demek öğrendin."

Bağıracak gücüm bile yoktu.

"Neden?"

Başını öne eğdi.

"Çünkü seni ilk gördüğüm günden beri seviyordum."

"Bu sevgi mi?"

Gözleri doldu.

"Lisede seni kaybetmekten korkuyordum. Barış senden hoşlanınca panikledim."

Derin bir nefes aldı.

"Mektubu sakladım. Sonra ona senden nefret ettiğini söyledim."

İçimdeki öfke büyüyordu.

"Peki telefondaki sözlerin?"

Emre acıyla gözlerini kapattı.

"Bugün Murat'la konuşuyordum."

"Bunu biliyorum."

"Aslında tuzak dediğim şey seni bana âşık etmekti."

Sinirle ayağa kalktım.

"İnsan sevdiğine tuzak kurar mı?"

"Ben aptaldım."

Sesi çatlamıştı.

"Çocuk aklımla seni kaybetmemek için korkunç bir hata yaptım."

"Sonra yıllarca bunu itiraf edemedim."

"Her geçen gün daha da zorlaştı."

Onu dinlerken öfkem dinmiyordu.

Çünkü hayatımla ilgili en önemli seçimlerden biri benden çalınmıştı.

Belki yine Emre'yi seçecektim.

Belki de seçmeyecektim.

Ama karar bana ait olmalıydı.

O gece bavulumu topladım. devamını okumak için sonraki  diğer sayfaya geçiniz..