Henüz oy kullanma yaşına bile gelmeden iki bebek büyüteceğimi hiç tahmin etmemiştim ama hayat bazen hazır olmanızı beklemez. Annem çekip gittiğinde ben sorumluluğu üstlendim; yıllar sonra ise her şeyi paramparça edebilecek bir planla geri döndü.

Şu an 25 yaşındayım ve 18 yaşımda baba olmayı —özellikle de ikiz bebeklere— hiç planlamamıştım.

O zamanlar sadece lise son sınıf öğrencisiydim; annem Leman ile birlikte döküntü, iki odalı bir dairede yaşıyordum. O her zaman öngörülemez biriydi; sürekli yön değiştiren bir rüzgar gibiydi.

...18 yaşımda baba olmayı hiç planlamamıştım...

Bazı günler annem çok tatlı ve şefkatli olurdu. Diğer günler ise sanki dünya ona borçluymuş ve borcu tahsil eden benmişim gibi davranırdı.

Bir gün eve hamile olarak geldi ve belki —sadece belki— bu durumun onu durultacağını, tutunacak bir dal olacağını düşündüm.

Ama o çok öfkeliydi! Her şeye karşı. Dünyaya, onu terk eden adama ve en çok da hamileliğin ona beklediği ilgiyi getirmemesine.

Çok öfkeliydi!

Bana babanın kim olduğunu hiç söylemedi. Bana "kendi işine bak" diye bağırdığı ikinci seferden sonra sormayı bıraktım.

O gece buzdolabının kapısını nasıl sertçe çarptığını, erkeklerin her zaman ortadan kaybolup pisliği temizlemeyi kadınlara bıraktığına dair söylendiğini hala hatırlarım.

İkiz kızlar —Ada ve Ece— doğduğunda yanındaydım.

Babanın kim olduğunu hiç söylemedi.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..