Alarm çaldığında dışarısı hâlâ karanlıktı. Telefonumu susturup sessizce yataktan kalktım. Eşim Baran uyuyordu. Terliklerimi elime alarak koridora çıktım ve aşağı indim.

Mutfağın ışığını açınca tezgâhın üzerindeki hazırlık listesi dikkatimi çekti. Annemin el yazısıyla altı kişinin kahvaltı tercihleri sıralanmıştı. Nermin'in istediği özel mayonezin yanına bir yıldız konmuştu.

Listeyi elime aldım. Annem kendi evinde herkesi memnun etmek için çalışırken kimse onun ne istediğini sormuyordu.

Kahve makinesini hazırladım, ardından verandaya çıktım. Sardunya kutuları duvar dibinde duruyordu. Hepsini dikkatlice eski yerlerine taşıdım. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kırmızı çiçekler korkuluk boyunca yeniden görünmeye başladı.

Saat beşi kırk geçe arkamdan bir ses duydum.

“Ne yapıyorsun kızım?”

Annem kapıda durmuştu. Üzerinde eski sabahlığı vardı. Çiçekleri görünce yüzü değişti.

“Nermin rahatsız oluyor, biliyorsun.”

“Peki sen rahatsız oluyor musun?”

“Ben neden rahatsız olayım?”

“Çünkü kendi evindeki çiçekleri başkasının keyfi için kaldırmak zorunda kalıyorsun.”

Annem cevap vermedi. Ellerini sabahlığının ceplerine soktu.

“Onlar misafirimiz,” dedi sonunda.

“Sen de bu evin sahibisin. Üstelik sen de dinlenmeyi hak ediyorsun.” Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..