Doğum yapalı üç ay olmuştu ve dış kapı açıldığında hâlâ kanamam devam ediyordu. Kocam, elinde başka bir kadının valiziyle içeri girdi ve gayet sakin bir tavırla, “Eve taşınıyor. Boşanmak istiyorum,” dedi. Bunu, sanki bir fincan kahve daha istiyormuş gibi sıradan bir ses tonuyla söyledi.

Kızımız göğsümde uyurken koltukta oturuyordum; minik yumruğu hastane önlüğümü sıkıca kavramıştı çünkü gerçek kıyafetler canımı hâlâ çok yakıyordu. Ev; süt, demir ve lavanta kokulu deterjan kokuyordu. Vücudum bir savaş alanı gibiydi. Derin her nefes alışımda dikişlerim sızlıyordu.

Deniz’in arkasından Melis, krem rengi topuklu ayakkabılarıyla ahşap zeminime basarak içeri girdi. Bana gülümsedi. Ne gergindi ne de suçluluk duyuyordu. Zafer kazanmış gibiydi.

Deniz, bebeğe bakmadan, “Bunu çirkinleştirme Merve,” dedi. “Şu an çok duygusalsın.”

Ona o an dikkatle baktım. Gerçekten baktım. Kızımızın kalp atışını ilk duyduğumuzda ağlayan adama... Geceleri şişmiş ayak bileklerimi ovan adama... Ben onun çocuğunu taşırken, meğerse stajyer ortağıyla yatan adama...

Melis, valizini düğün fotoğraflarımızın yanına bıraktı. “Bunun zor olduğunu biliyorum,” dedi tatlı bir sesle; sesi bala sarılmış zehir gibiydi. “Ama Deniz mutlu olmayı hak ediyor.”

Kızım hafifçe kıpırdandı. Dudaklarımı saçlarına bastırdım. Deniz, sehpaya bir yığın kağıt uzattı.

“Anlaşmayı hazırlattım bile. Aylık nafakanı alacaksın. Adil bir velayet. Dramaya gerek yok. Bu gece imzala, rahat etmeni sağlarım.”

Rahat etmek... Neredeyse gülecektim.

Bu ev, evlenmeden önce de benimdi. Deniz’in böbürlenmeyi sevdiği o şirket, benim gizli yatırımlarım sayesinde vardı. Ve antremde gülümseyen o “stajyer ortak”, Deniz’in anlamayacak kadar kibirli olduğu, üç gizli vakıf aracılığıyla teknik olarak hâlâ sahibi olduğum şirket sunucusundan asla göndermemesi gereken e-postalar göndermişti.

Ama acı, insana susmayı öğretir. Annelik ise bu sessizliği keskinleştirir.

Kalemi elime aldım. Deniz şaşkınlıkla gözlerini kırptı. Melis’in gülümsemesi büyüdü. “Olgunca davranıyorsun,” dedi.

Bir sayfa imzaladım. Anlaşmayı değil. Evrak teslim tutanağını. Avukatım bunu yıllar önce, babam ölüp de bana sıkıcı evrakların içine gizlenmiş bir imparatorluk bıraktığında öğretmişti.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..