O öğleden sonra evde olmamam gerekiyordu. Ancak 5 yaşındaki oğlum, bakıcımızın benim yatak odama "saklanmayı" ve kapıyı kilitlemeyi sevdiğini, bunun onların küçük sırrı olduğunu söylediğinde cevap beklemekle vakit kaybetmedim. Eve erken sürdüm ve gördüğüm her şey, adını koymamaya çalıştığım tüm korkularımı doğruladı. Koridorda duruyordum ve kendi yatak odama giremiyordum. Kapı içeriden kilitlenmişti. Kapının altındaki boşluktan dışarıya, sanki birisi içeride keyif çatıyormuş gibi, kısık ve acelesiz hafif bir müzik sızıyordu. Beş yaşındaki oğlum Mert, kolumu çekiştiriyordu. "Açma anne. Bu bizim sırrımız." Kapı içeriden kilitliydi. Kapı kolundaki elim kaskatı kesildi. Odada bir şeyler hareket etti. Boğuk bir gülüş duyuldu. Asla bu kadar erken evde olmamam gerekiyordu. Ve o odadaki her kimse bunu biliyordu. Her şey üç gün önce mutfak lavabosunun başında başlamıştı. Sıradan bir Perşembe akşamıydı. Akşam yemeğinden sonra bulaşıkları durularken Mert, uzun bir günün sonunda beş yaşındaki bir çocuğun sahip olabileceği tüm enerjiyle yerinde duramayarak içeri daldı. "Anne, hadi Arzu ablanın benimle oynadığı gibi saklambaç oynayalım!" dedi nefes nefese, yanımda durarak. Gülümsedim ve ovalamaya devam ettim. "Tabii bebeğim. Nereye saklanmak istersin?" diye sordum, omzumun üzerinden ona bakarak. "Anne, hadi Arzu ablanın benimle oynadığı gibi saklambaç oynayalım!" O an sessizleşti. Otuz saniye önce yerinde duramayan bir çocuk için fazla sessizdi. "Sadece... kendi yatak odana saklanma, tamam mı? Seni orada hemen bulurum," dedi yere bakarak. Musluğu kapattım ve ellerimi yavaşça kuruladım. "Neden oraya saklanayım ki Mert?" Yere bakmaya devam etti. "Çünkü Arzu abla hep oraya saklanıyor. Kendini içeri kilitliyor ve ben sesler duyuyorum. Ama bu bizim sırrımız anne. Ona söz verdim," diye ekledi, son kelimelerde sesi kısılarak. Kurulama bezi tezgahın üzerine düştü ve tüm içgüdülerim aynı anda harekete geçti. "Kendini içeri kilitliyor ve ben sesler duyuyorum." Onun boyuna indim. "Tatlım, Arzu ablan ne kadar sıklıkla benim odama saklanıyor?" "Her gün!" Sesimi sakin tuttum, Mert'e nazikçe yetişkinlerle çocuklar arasındaki sırların bizim ailemizde yeri olmadığını söyledim ve onu bir sarılmayla odasına gönderdim. O gider gitmez doğruca yatak odama yürüdüm. İlk bakışta her şey normal görünüyordu. Yatak yapılmıştı. Perdeler düzgündü. Yastıklar her zaman bıraktığım gibi diziliydi. Ama ters giden bir şeyler vardı ve adını koymam bir anımı aldı. İlk bakışta her şey normal görünüyordu. Yatak örtüsünün köşesi katlanmıştı. Ben her zaman dümdüz sıkıştırırdım. Ve oda, özel günler için sakladığım pahalı parfümümün kokusuyla ağırlaşmıştı. Gardırobumu açtım ve askı askı yavaşça inceledim. Sonra durdum. Paris elbisem gitmişti. Etiketlerini bile daha koparmamıştım. Kocam onu iş gezisinden getirmişti. Hiç giymemiştim. Kimseye göstermemiştim. Özel bir durum için saklıyordum. Paris elbisem gitmişti. Ben işteyken Arzu benim yatak odamda benim kıyafetlerimi giyiyordu ve oğlum koridorda elliye kadar sayıyordu. Beni asıl korkutan soru, Arzu'nun orada ne yaptığı değildi. Bunu tek başına yapıp yapmadığıydı. O gece Mert uyuduktan sonra en yakın arkadaşım Selin'i aradım. Işıkları kısmış, sesimi alçaltmış mutfakta volta atıyordum. "Selin," dedi telefonda, ben konuşmayı bitirdiğimde ağır ağır, "Ya sadece Arzu değilse?" Arzu yatak odamda benim kıyafetlerimi giyiyordu. "Yapma," dedim sertçe, avucumu tezgaha bastırarak. "Sadece söylüyorum... Kocan bu aralar hep geç geliyor. Sabahları da alışılmadık kadar neşeli olduğundan bahsetmiştin." "Yapma dedim," dedim gözlerimi sımsıkı kapatarak. Bunu düşünmek istemiyordum. Düşünmeyi reddediyordum. O olamazdı. Kendi... yatak odamızda... Ama o gece, kocam yanımda uyurken tavana bakarak yattığımda, bu düşüncelerin gelmesine engel olamadım. Telefonuma uzandım ve küçük gizli kameralar arattım. "Sadece söylüyorum... Kocan bu aralar hep geç geliyor." En erken teslimat üç hafta sonraydı. Üç hafta. Ve beş yaşındaki oğluma göre, her Allah'ın günü o saklambaç oyunu devam ediyordu. Karanlıkta doğruldum ve sabaha kadar kararımı verdim: Hiçbir şey için üç hafta beklemeyecektim. Her zamanki rutinimi uyguladım. Kocamın elinde kahve kupasıyla, alçak sesle bir şeyler mırıldanarak arabayla gidişini izledim. Mert'i okula bıraktım, ofise gittim ve masama oturdum. Hiçbir şey için üç hafta beklemeyecektim. Öğlen çantamı topladım, müdürüme ateşim olduğunu söyledim ve arabama yürüdüm. Eve dönüş yolunda kocamı aradım. Üçüncü çalışta açtı, sesi biraz dalgındı. Ve derinden bir yerden müzik ve arka planda gülen bir kadın sesi geliyordu. "Selam! Her şey yolunda mı?" diye sordu.. Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..