Aç olan bir dilenciye ve köpeğine yemek verdim ve bir ay sonra patronum beni öfkeyle ofisine çağırdı ve “BİR AY ÖNCE YAPTIĞIN ŞEYLE İLGİLİ” dedi.
Küçük bir sigorta şirketinde idari asistan olarak çalışıyorum. Çoğu gün sadece çocuklarıma dönmeyi bekliyorum.
O akşam, işlerim aksamıştı.
Uzun bir hastane vardiyasından sonra annem iki çocuğuma bakıyordu. Eski eşim iki yıl önce ayrılmıştı.
Temel ihtiyaçlar için markete koştum – makarna ve peynir, tavuk parçaları, elmalar, meyve suları – tipik bekar anne stoğu.
Kollarım dolu bir şekilde soğuk otoparkta yürüdüm.
İşte o zaman onu gördüm.
Bir adam kaldırımda, yanına sokulmuş büyük bir Alman çoban köpeğiyle oturuyordu. 40’lı yaşlarının sonlarında, gözle görülür şekilde yorgun görünüyordu, ancak köpek güçlü ve sağlıklı görünüyordu.
Boğazını temizledi. “Hanımefendi… Rahatsız ettiğim için özür dilerim. Ben bir evsizim. Dün geceden beri hiçbir şey yemedik. Para istemiyorum, sadece… elinizde fazladan bir şey varsa verebilir misiniz?”
Genellikle çok temkinli davranırım.
Hayatın şartları beni böyle yaptı.
Ama köpeğin üzerindeki o koruyucu ve nazik el, beni olduğum yerde durdurdu.
“Bekle,” dedim ona.
İçeri geri döndüm ve şarküteriden sıcak bir yemek aldım – tavuk, patates, sebzeler – bir torba köpek maması ve bir şişe su. Yemeğe sanki inanamıyormuş gibi baktı.
“Hanımefendi,” dedi sessizce, “bunun ne anlama geldiğini bilmiyorsunuz.”
“Sorun değil,” dedim. “Sadece dostuna iyi bak.”
Sözleri tükenene kadar bana teşekkür etti. Başımı sallayarak veda ettim ve bunun sonu olduğunu düşünerek eve gittim.
Bir ay sonra, patronum stresli bir şekilde dışarı çıktı.
“BURAYA GELİN!” diye havladı. “HEMEN ŞİMDİ.”
Kalbim hızla çarpmaya başladı. “Her şey yolunda mı?”
“BİR AY ÖNCE YAPTIĞIN ŞEYLE İLGİLİ,” dedi. “KÖPEĞİ OLAN O EVSİZ İÇİN.”
Kapıyı arkamızdan kapattı. Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..