"Ne hoş."
Birkaç hafta sonra, Elif Hanım'a kitap okurken hastane beni aradı. İzin isteyip koridora çıktım. Daha telefonu açmadan ellerim titremeye başladı. Pelin'in gözleri, ne zaman saldıracağını hesaplayan bir kedi gibi üzerimde gezindi.
"Hanımefendi, güncel taramalar ve testler için Umut’u bu öğleden sonra geri getirmemiz gerekiyor." "Evet. Evet, orada olacağız." Telefonu kapattım ve alnımı serin duvar kağıdına yasladım. Arkamı döndüğümde Adnan Bey, koridorun sonunda sabahlığıyla durmuş, bastonuna yaslanmış beni izliyordu. "Seni her aradığında ellerini titreten o kişi kim?" diye sordu sessizce. "Bu hafta güncel taramalar için Umut'u geri götürmemiz gerekiyor."
O an fark ettim ki, aylardır ben Pelin ve erkek kardeşlerinin Adnan Bey'in parası için kavga etmelerini izlerken, bu ölmek üzere olan adam beni sandığımdan çok daha yakından izliyormuş. "Hastane. Oğlum... Acilen kalp ameliyatına ihtiyacı var." "Ah. Bunu duyduğuma üzüldüm." Yavaş bir adım daha yaklaştı ve göğsüne hafifçe vurdu. "Benim de kalbim iflas ediyor. Yakında benim de bir bakıcıya ihtiyacım olacak." Gülümsedim. "Üzgünüm efendim. Yapabileceğim bir şey varsa—" "Adnan. Lütfen, bana Adnan de." Bu ölmek üzere olan adam beni sandığımdan çok daha yakından izliyordu.
Ertesi sabah hastane tekrar aradı. "Hanımefendi, Umut’un son test sonuçları geldi. Ameliyat tarihini erkene çekmemiz ve hemen hazırlıklara başlamamız gerekiyor. Ödemeyi Cuma gününe kadar onaylayabilir misiniz?" Telefonu o kadar sert tuttum ki parmak eklemlerim beyazladı. "Cuma mı? Ben— Biraz daha zamana ihtiyacım var."
Ama artık zaman kalmamıştı. Telefonu kapattım ve Adnan Bey’in koridorundaki mermer zemine yığıldım. On dakika sonra beni orada buldu, bastonu fayanslarda hafifçe tıkırdıyordu. "Ameliyat tarihini erkene çekmemiz gerekiyor."
"Sorun nedir?" diye sordu. "Oğlum. Ameliyatı erkene çekiyorlar. Yapamam — Param yok. Asla o kadar param olmayacak." Uzun bir süre sessiz kaldı. Sonra öyle tuhaf bir şey söyledi ki yanlış duyduğumu sandım. "Benimle evlen. Oğlun ameliyatını olsun, ben de çocuklarımın kontrol edemeyeceği bir eşe sahip olayım." Gözyaşları içinde başımı salladım. "Ben öyle bir kadın olmayacağım." "Oğlunu kurtarmak için bile mi?"
"Sorun nedir?" O gece malikaneden ayrılırken sözleri zihnimde yankılanıyordu. Gece yarısı civarı Umut’u acilen hastaneye kaldırmak zorunda kaldım. Doktorlar durumunu sabitledi ama uyarıları netti: Ameliyat daha fazla bekleyemezdi. Ertesi sabah hastane otoparkından Adnan Bey’i aradım. "Eğer evet dersem, para bugün hastaneye yatacak." "Tamamdır." "O zaman evet. Seninle evleneceğim." Gece yarısı civarı Umut ile hastaneye koşmak zorunda kaldım.
Hastane o öğleden sonra Umut’u ameliyat öncesi tedavi için yatırdı. Kısa süre sonra yanaklarına renk geldi ve doktor, çok uzun süre kalmaması ve sonrasında geri dönmesi şartıyla düğüne katılabileceğini söyledi. Malikanenin görkemli merdivenlerini beyaz güller süslüyordu. Muhabirler kapılara dayanmış, "milyonerin gizemli gelini"nin fotoğraflarını çekiyordu. Adnan Bey’in terzisinden alelacele dikilmiş sade, fildişi rengi bir elbise giymiştim. Umut yanımda lacivert bir takım elbiseyle duruyor, sanki bir ödül kazanmış gibi gülümsüyordu. Buna sadece onun hayatını kurtarmak için razı olduğumdan haberi yoktu. Doktor düğüne katılabileceğini söyledi.
Adnan Bey’in çocukları tören boyunca bana nefret dolu bakışlar fırlattılar ve biter bitmez ayrıldılar. O gece Adnan Bey beni çalışma odasına götürdü ve kapıyı kapattı. "Doktorlar paralarını aldılar bile. Şimdi neye imza attığını nihayet öğrenebilirsin," dedi. Adnan Bey cilalı masanın üzerinden kalın bir klasör kaydırırken midem ağzıma geldi. "Aç onu," dedi sessizce. Adnan Bey beni çalışma odasına götürdü ve kapıyı kapattı.
Kapağı kaldırırken ellerim titriyordu. Klasör yasal belgelerle doluydu. En üstteki sayfada, Elif Hanım’ın isminin yanında benim ismim büyük siyah harflerle yazılıydı. "Artık onun yasal vasisisin," dedi Adnan Bey. "Ve tüm mal varlığımın vasiyetini yürütme yetkilisisin. Vasiyetimi, aslan payını almanı sağlayacak şekilde güncelledim." Nefesim boğazımda düğümlenmiş halde ona bakakaldım. "Bunu neden yaptın?" "Çünkü çocuklarımın ne peşinde olduğunu biliyorum ve buna izin vermeyeceğim." Klasör yasal belgelerle doluydu.
"Mirasları hakkında tartıştıklarını biliyorum..." dedim yumuşak bir sesle. Adnan Bey başını salladı. "Ben daha gitmeden mal varlığımı aralarında paylaşıyorlar. Ama iş bundan daha derin. Pelin, Elif’i bulabildiği en ucuz devlet tesisine göndermek istiyor. Kardeşime 'mirası tüketen bir yük' dediğini kulaklarımla duydum." Elimi ağzıma götürdüm. "Çocuklarım ölmemi bekliyor ki kâr etsinler ve Elif’i kapı dışarı etsinler," diye devam etti. "Ama sen öyle düşünmüyorsun. Sen—" Arkamdaki kapı gürültüyle açıldı. "İş bundan daha derin."
Pelin, peşinde koyu takım elbiseli, ellerinde çantalı iki adamla içeri daldı. "Pelin, ne yapıyorsun—" dedi Adnan Bey. Beni işaret etti. "Seni servet avcısı! Ne peşinde olduğunu biliyorum ve babamı servetinden vazgeçmesi için manipüle etmene izin vermeyeceğim. Avukatlarım dilekçeyi hazırladı bile. Yaşlı istismarı. Haksız nüfuz." Takım elbiseli adamlardan biri öne çıkıp kağıtları uzattı. "Bunları dikkatlice okumak istersiniz." "Dahası da var," dedi Pelin, şimdi gülümsüyordu. "Sosyal hizmetlerdeki bir arkadaşımla çoktan konuştum. Para için ölmek üzere olan bir milyonerle evlenen bir kadın? Bu durum, çocuğun refahı hakkında ciddi soru işaretleri doğurur." "Seni servet avcısı! Ne peşinde olduğunu biliyorum."
"Oğluma dokunmaya sakın cüret etme!" "O zaman sessizce ortadan kaybol. Yoksa hafta bitmeden o veleti elinden aldırırım." "Pelin, dur artık," dedi Adnan Bey, sesi titreyerek. "Sen dur baba. Bu aileyi yeterince utandırdın." "Dur dedim—" Adnan Bey'in eli göğsüne gitti. Yüzü önce bembeyaz oldu, sonra griye döndü. Masaya doğru sendeledi. "Oğluma dokunmaya sakın cüret etme!"
Halıya yığıldı. "Biri ambulans çağırsın!" diye çığlık attım, yanına diz çökerken. "Adnan, benimle kal. Lütfen gitme." Dudakları kıpırdadı, ancak bir fısıltı çıktı. "Kuran... Elif’in Kuran-ı Kerim’i... Oku onu..." "Ne?" Pelin bir an donup kaldı, sonra avukatlarına döndü. "Belgeleri alın. Hemen!" "Elif’in Kuran-ı Kerim’i... Oku onu..."
"Bu odadaki tek bir kağıda bile dokunmayacaksınız," dedim ayağa kalkarak, vücudumla masayı siper ederek. Hayatımda ilk kez korkudan titremiyordum. Öfkeden titriyordum. "Çekil!" dedi Pelin tersleyerek. "Baban burada yerde can çekişiyor, sen ise evrak peşindesin. Yaşlı istismarından mı bahsetmek istiyorsun? Aynaya bak, Pelin." Uzaktan siren sesleri duyuldu. Çalışanlardan biri gürültüyü duymuş ve ambulans çağırmış olmalıydı. Öfkeden titriyordum.
Adnan Bey o gece yoğun bakıma alındı. Bir hafta sonra mahkemede Pelin ile yüzleştim. Adnan Bey’in avukatı Kemal Bey, göğsüne bastırdığı deri bir klasörle yanımda duruyordu. "Sayın Hakim," dedi Pelin, "bu kadın ölmek üzere olan babamla parası için evlendi. Hasta bir adamı manipüle etti." "Sayın Hakim," dedi Kemal Bey sakince, "Adnan Bey tarafından evlilikten önce imzalanmış belgeleri sunabilir miyim?"
Hakim başıyla onayladı. Pelin ile mahkemede yüzleştim. Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..