Tanımadığım başka bir kadın konuştu. “Rojda, yeğeninin cenaze gününe partini mi aldın? Bunu kim yapar? Burada senin gibiler istemiyoruz.” “Rojda, bu doğru mu?” Rojda patladı. “Adil değil. Kendi hayatım var. Aslı bir şeyler kaybettiğinde her seferinde kaybolmamı mı bekliyorsunuz?” Öne çıktım. “Rojda, aradığında mutfakta güveçle ve masamda boş bir koltukla duruyordum. Bir parti veriyordun, ben çocuğumu toprağa vermiştim. Mezarlık toprağı hâlâ tırnaklarımdaydı. Her şey bu kadar tazeydi.” Rojda gözlerini odanın içinde gezdirdi. “Sadece belki bir şeyler beklemek istersin diye düşündüm.” “Parti veriyordun ve ben çocuğumu toprağa vermiştim.” Doğrudan baktım. “Bunu yok saymak bizi kırık tutuyor, Rojda. Yas, telefonu kapattığın için bitmez.” Ali titreyen bir sesle konuştu. “Aslı, kızını kaybetti ve sen her şeyi kendine çevirdin. Ve evimize.” “Yani ben sadece ilerlediğim için kötü mü oldum?” Hüzünle baktı. “Hayır, ama senin ilerleme şeklin herkesin geride kalmasına yol açıyor.” Komşulardan biri sessizliği bozdu. “Aslı, çok üzgünüz. Kimse söylemedi.” “Yas, telefonu kapattığın için bitmez.” Başka bir kadın başını salladı. “Nisan daha iyisini hak ediyordu. Sen de öyle.” Etrafımızda, tabaklar yere konuldu, sohbetler durdu. Rojda’nın cesareti soldu. “Tamam. Suçlayın beni, iyi hissettirirse. En azından gerçekten kim yanında duruyor biliyorum.” “Suçunu ya da onayını istemiyorum,” dedim. “Bir kardeşe ihtiyacım vardı. Nisan’a sadece kendi yansımasını gören bir teyzeye değil. Bugün seninle ilgiliydi ve şimdi kimlerin kaldığını görüyorsun.” Rojda’nın omuzları düştü. Bir anda yıllar yaşlanmış gibi küçük göründü. “Nisan daha iyisini hak ediyordu.” Ali anahtarlarını aldı ve kapıda durdu. “Aslı, bunu yalnız yapmak zorunda değilsin. Bazen insanlar önemsiyor. Gel, seni eve götüreceğim.” Rojda’ya son bir kez baktım. “Evini al. Partinin tadını çıkar. Kalan ailemizle mutlu ol…” Dışarı adım attım, soğuk hava ciğerlerimi doldurdu. Yeşil bir balon çözdüm ve yukarı doğru, çatılar ve ağaçların üzerinden süzülmesini izledim. “Gel, seni eve götüreceğim.” Fısıldadım: “Senin için, Nisan. Hâlâ ne kadar parlak olduğunu görüyor musun?” Ali kaldırımda bana katıldı. “Konuştuğun için teşekkür ederim — ikimiz adına,” dedim. “Bugün kızımı toprağa verdiğimi değiştirecek bir şey yok, ama en azından biraz suçluluğu bırakabilirim.” Bir hafta sonra ilk defa, acı hafifledi. Affetmek değildi, ama nefes alabiliyordum. Artık kendimi suçlamıyordum. Göğsümdeki sessizlik ilk kez boş değildi — nihayet benim olmuştu. “Senin için, Nisan. Hâlâ ne kadar parlak olduğunu görüyor musun?”