Eşimin patronunun görkemli doğum günü partisine giderken, havadan sudan sıkıcı sohbetler ve pahalı şaraplar dışında bir şey beklemiyordum. Kızımın ağzından çıkacak masum bir cümlenin tüm geceyi buz kestireceğini ise hiç tahmin etmemiştim.

Rıfat’ın konağına giden yol her zamankinden daha uzun geldi. Deniz, yan koltukta ellerini kucağında birleştirmiş oturuyor, sadece on dakikalık yolumuz kalmış olmasına rağmen birkaç saniyede bir telefonunu kontrol ediyordu.

"Lütfen bu akşam Melis’i yanından ayırma," dedi o hafta üçüncü kez.

"Gözüm üzerinde olacak," diye yanıtladım, gözlerimi yoldan ayırmadan.

"Bu gecenin iyi geçmesine ihtiyacım var, Ceyda. Gerçekten çok iyi geçmeli."

Ona doğru baktım. Çenesi kasılmıştı. Sürekli çekiştirip durduğu gömlek yakası onu rahatsız ediyor gibiydi.

Deniz buna hep destek olmak diyordu ama son zamanlarda bu durum daha çok bir tiyatro yönetmenliğine benzemeye başlamıştı.

Bu ses tonunu iyi bilirdim. Şirket yemeklerinden, yardım gecelerinden ve benden sadece gülümsememin, az konuşmamın ve hayatımızı kusursuz göstermemin beklendiği o gösterişli etkinliklerden önce hep bu tonu kullanırdı.

Burada dur. Şurada gül. Faturalardan bahsetme. Ne kadar yorgun olduğunu belli etme. Eskiden kendi kendime evliliğin dönemleri olduğunu ve bunun da zor bir dönem olduğunu söylerdim. İşler bir kez yoluna girdiğinde yeniden yumuşayacağını düşünürdüm. Aksine, köşeleri daha da keskinleşmişti; sanki stres, içindeki tüm sıcaklığı zımparalayıp götürmüştü.

Son zamanlarda bazı şeylerin farkındaydım. Yatak odamızda Deniz’in yedek olduğunu söylediği ikinci bir telefon şarj cihazı... Geçen ay eve erken geldiğimde masa çekmecesini apar topar kilitlemesi... Garajda gelen aramaları açarken sesindeki o fazladan stres... Ama bu gözlemleri hep göz ardı etmiştim. Sekiz yıldır evliydik. Bir kızımız vardı. Ev kredimiz vardı. İnsanlar iş yüzünden stres olabilirdi.

Sokağa döndüğümüzde konak görüş alanımıza girdi.

Sadece bakıp kalmak için arabayı bir anlığına durdurmak zorunda kaldım.

Ön tarafta, tıpkı filmlerdeki gibi yükselen devasa beyaz sütunlar vardı. Kusursuz üniformalı valeler kapının önünde durmuş, daha şimdiden araba kapılarına uzanıyorlardı. Arka bahçe, muhtemelen bizim araba taksitimizden daha pahalıya patlamış asma ışıklarla parıldıyordu. Akşam gökyüzüne doğru açılan bir sonsuzluk havuzunun başında bir yaylı çalgılar dörtlüsü çalıyordu.

Deniz derin bir nefes aldı.

"Bu akşam çok güzel görünüyorsun," diyerek elimi sıktı.

Üzerimde üç ay önce indirimden aldığım lacivert, sade bir elbise vardı. O konağın önünde dururken, kendimi bir anda kartondan bir elbise giymiş gibi hissettim.

Yanağımı hızlıca öptü, sanki yapılacaklar listesinden bir maddeyi eliyormuş gibiydi.

Yine de "Teşekkür ederim," dedim.

Daha ben Melis’in kemerini çözmeye fırsat bulamadan kapısını açtı ve Rıfat’a doğru yürüdü.

Midemdeki o huzursuzluğun, sadece ortama göre rüküş kalma korkusundan kaynaklandığını kendime telkin ettim. Dört yaşındaki kızımızın her şeyi darmadağın edecek bir şey söylemek üzere olduğundan tamamen habersizdim.

Pahalı takım elbiseli adamlar ellerinde içecekleriyle etrafta dikiliyordu. Şık elbiseli kadınlar havuz başında birbirleriyle havadan öpüşerek selamlaşıyordu. Deniz, Rıfat’ın şakalarına normalde olduğundan çok daha fazla gülüyordu.

İçerideki her şey para ve limonlu cila kokuyordu. Garsonlar bile yanımda kendimi hantal hissetmeme sebep olacak sessiz bir özgüvenle hareket ediyorlardı.

Kadınlardan biri elbiseme, ardından ayakkabılarıma baktı ve bana varla yok arası, incecik bir gülümseme sundu. Sırf ellerimi oyalayacak bir şey olsun diye tepsiden bir bardak maden suyu aldım.

Salondun diğer ucunda Deniz, iş organizasyonlarında takındığı o istekli ifadeyle yüzü parlayarak Rıfat’ın söylediklerini kafasıyla onaylıyordu. O an anladım ki bu akşam heyecanlı falan değildi; bu sergilediği performansın tamamen içindeydi.

Gecenin büyük kısmını, Melis'in bizim kiramızdan daha değerli olan herhangi bir şeye meyve suyu dökmediğinden emin olmakla geçirdim.

Bir ara onu, parmakları tamamen krema içinde kalmış halde tatlı masasının yanında çömelmiş buldum. İç geçirip bir peçete aldım ve ellerini temizlemeye başladım.

Tam o sırada Rıfat, karısıyla birlikte yanımızdan geçti.

Vildan.

Uzun boylu, zarif ama soğuk denebilecek bir güzelliğe sahip bir kadındı. İnsana üzerindeki ucuz olan her şeyi bir anda fark ettiren türden bir kadındı.

Melis anında başını kaldırıp ona baktı. Sonra gülümsedi ve parmağıyla işaret etti.

"Anneciğim," dedi yüksek sesle, "işte ısıran teyze bu."

Söylediği şey hiçbir anlam ifade etmediği için gayriihtiyari güldüm.

Ama Rıfat birdenbire yürümeyi kesti. Yavaşça arkasını döndü ve doğrudan Melis’e baktı.

"Bununla ne demek istedin tatlım?" diye sordu.

Gergin bir şekilde güldüm.

"Dört yaşında işte, kafasından uyduruyor."

Ama Rıfat gözlerini ondan ayırmıyordu.

Tüm veranda sessizliğe gömüldü.

"Isıran teyze mi?" diye tekrarladı. "Melis, ona neden böyle söylediğini bana anlatır mısın?"

O an bu konuşmayı hemen orada kapatmak istedim. Ancak Melis gururla gülümsedi ve ağzını açtı.

"Babamın telefonunu alırken yüzüğünü ısırıyor," dedi Melis.

Deniz’in yüzündeki gülümseme bir anda yok oldu.

Yüzüm buz kesti.

"Hangi telefon?" diye sordum.

Melis, sanki yetişkinler durumu geç kavrıyormuş gibi şaşkın şaşkın baktı.

"Babamın parlak telefonu. Çorap çekmecesindeki hani. Sen beni baleye götürdüğünde bu güzel teyze bizim eve geliyor. Koltuğa oturup yüzüğünü ısırıyor ve 'Korkma, onun ruhu bile duymayacak' diyor."

Vildan öylece kalakaldı. Rıfat önce karısına, sonra Deniz’e baktı.

Deniz ağzını açtı ama tek bir ses bile çıkmadı. Ellerim titremesine rağmen sesimi sakin tutmaya çalışarak Melis’in yanına çömeldim.

"Tatlım," dedim, "Vildan teyzeyi bizim evde ne zaman gördün?"

Melis omuz silkti.

"Çok kez. Babam onun şirketteki büyük işine yardım ettiğini söylemişti."

Verandanın diğer ucunda birisi elindeki bardağı düşürdü. Rıfat’ın çenesi kasıldı.

"Senin büyük işin," dedi kısık bir sesle Deniz’e doğru.

Vildan hafifçe güldü ama bu ses oldukça cılız ve keskindi.

"Dört yaşında daha," dedi Vildan. "Çocuklar şeyleri birbirine karıştırır."

Melis kaşlarını çattı.

"Ben karıştırmıyorum," dedi kararlı bir sesle. "Kırmızı ayakkabılarını giymiştin. Bir de babama mavi klasörün arabanda olduğunu söylemiştin."

Rıfat’ın gözleri Vildan’a döndü.

"Mavi klasör," diye tekrarladı.

Vildan’ın yüz ifadesi yarım saniyeliğine değişti.

Mavi klasör. Hızlı bir andı ama bunu herkes gördü.

Göğsümün içinde bir şeylerin yerine oturduğunu hissettim.

Mavi klasör. Rıfat aylar önce bir akşam yemeğinde bundan bahsetmiş, ofisten nasıl kaybolduğunu anlatmıştı. Bir şirket birleşmesi anlaşmasıydı. Çok önemli bir şeydi.

Deniz koluma uzandı.

"Gitmeliyiz," diye fısıldadı.

Ondan uzaklaştım.

"Hayır," dedim. "Bence kızımızın senin işin hakkında neden benden daha çok şey bildiğini açıklamalasın."

Eşimin yüzüne baktım ve sekiz yıldır ilk kez, evlendiğim adamı tanıyamadım.

Rıfat cebinden bir telefon çıkardı, eli öfkeden daha soğuk bir şeyle titriyordu.

"Aslında," dedi kısık bir sesle, "bence bunu hepimizin duyması gerekiyor."

Rıfat konuklara döndü.

"Parti bitmiştir."

İlk başta kimse kımıldamadı. Sonra insanlar çantalarını, ceketlerini, küçük gümüş renkli hediye paketlerini toplamaya başladılar. Birisi nihayet kapatana kadar müzik birkaç saniye daha çalmaya devam etti.

Rıfat, dördümüzle birlikte verandada kaldı. Önce Vildan’ı, sonra Deniz’i süzdü ve o mavi klasörün Özkaya birleşmesine ait tek fiziksel kopya olduğunu sakin bir sesle söyledi.

"Bunu kimin sızdırdığını bulmak için iki ayımı ve bir özel dedektifi feda ettim," dedi.

Vildan konuşmaya çalıştı. Rıfat elini kaldırarak onu durdurdu.

"Pazartesi sabahı avukatımın ofisinde olacaksın," dedi ona.

Sonra Deniz’i döndü. Sesi oldukça kısıktı.

"Senin işin bitti. Her yerde. Sadece benim şirketimde değil."

Deniz yalvardı. Bunu bizim için, ailemiz için, gurur duyabileceğimiz bir ev için yaptığını söyledi.

Ona baktım ve geçen yıl boyunca kızımızın, başka bir kadının hangi koltukta oturuşunu izlediğini sordum.

Verecek hiçbir cevabı yoktu.

Ben Melis’i arabaya taşırken Deniz arkamızdan geliyor, tekrar tekrar adımı sesleniyordu.

Cevap vermedim.

Eve vardığımızda, insanların muhtemelen bomba imha ederken takındığı türden bir odaklanmayla ben bir gecelik çanta hazırlarken Deniz mutfakta dikiliyordu.

Sürekli durumun göründüğü gibi olmadığını söyleyip duruyordu; eğer kızımızın onun ilişkisini ve bununla birlikte gelen o çirkin gizli anlaşmayı sıradan bir şeymiş gibi anlatışını az önce duymamış olsaydım, bu söylediği belki daha ikna edici olabilirdi.

Melis yatağında oturmuş, artık fazlasıyla sessizleşmiş bir halde oyuncak tavşanına sarılıyor, kocaman gözlerle bizi izliyordu. Deniz bana doğru bir adım attığında ona dönüp, "Bu akşam bana bir daha dokunma," dedim. Olduğu yerde çakılı kaldı. Sonra geri çekildi.

Altı ay sonra, Melis ve ben tarçın ve pastel boya kokan küçük bir dairede yaşıyorduk. Kira bizi zorluyordu. Duvarlar incecikti.

Ama Melis artık kabus görmeden uyuyordu ve yan odada bir telefon titrediğinde artık irkilmiyordum.

Rıfat, benim sebep olmadığım ama bir şekilde içine çekildiğim bu ihanetin özrü olarak, bir arkadaşının hukuk bürosunda asistanlık pozisyonu bulmama sessizce yardım etmişti.

Bir akşam Melis kucağıma tırmandı ve partide kötü bir şey yapıp yapmadığını sordu.

Alnından öptüm.

"O gece hepimizden daha cesurca bir şey yaptın," dedim ona. "Yetişkinler korkudan susarken sen gerçeği söyledin."

Memnun olmuş bir şekilde başını salladı ve ben de o küçük, dürüst dairede ona sımsıkı sarıldım.