“Hayatımı mahvettin! Seni nefret ediyorum! Duyuyor musun? Senden lanet olsun nefret ediyorum!” Sözler tokat gibi çarptı. Sonra gördüm. O izi. Sol kaşından yanağına uzanan o yıldırım izi. Bu Eren’di. Yirmi yıl önce kurtardığım çocuk. Parmağını arabama doğrulttu. “Arabayı çek! Annemi acile götüremiyorum senin yüzünden!” Arabasına baktım. Yolcu koltuğunda bir kadın vardı. Başı cama yaslıydı. Cildi gri görünüyordu. “Ne oldu ona?” diye sordum. “Göğüs ağrısı… kolu uyuştu… sonra bayıldı.” Arabamı hemen geri çektim. “Kapıya sür!” diye bağırdım. “Yardım getireceğim!” Dakikalar içinde sedyeye aldık. Nabzı zayıftı. EKG korkunçtu. Testler sonucu gösterdi: Aort diseksiyonu. Hayatı tehdit eden bir damar yırtılması. “Damar cerrahisi dolu,” dedi biri. Başhekim bana baktı. “Murat. Alabilir misin?” Tereddüt etmedim. “Ameliyathaneyi hazırlayın.” Onu yukarı götürdük. Masaya yaklaştığımda yüzünü gördüm. Çiller. Griye dönmüş kahverengi saçlar. Elmacık kemikleri. Bu Elif’ti. Yine. Masamda. Ölmek üzere. Ameliyat zordu. Göğsünü açtık. Aorttaki büyük yırtığı bulduk. Saatler sonra grefti yerleştirdik. Kan akışı geri döndü. Kalbi toparlandı. “Stabil,” dedi anestezi. Yine o kelime. Yoğun bakımda Eren beni bekliyordu. “Nasıl?” diye sordu. “Yaşıyor,” dedim. Sandalyeye çöktü. “Tanrıya şükür…” Bir süre sonra bana baktı. “Ben seni tanıyor muyum?” “Adın Eren, değil mi?” “Evet…” “Beş yaşındayken burada olduğunu hatırlıyor musun?” “Biraz… makineler… annemin ağlaması… bu iz…” “Hayatını kurtaran cerrah…” “Evet.” “Benim.” Gözleri büyüdü. “Ne?!” “Göğsünü açan bendim.” Uzun süre sessiz kaldı. Sonra dedi ki: “Yıllarca bu izden nefret ettim. İnsanlar dalga geçti. Babam bizi terk etti. Annem bir daha kimseyle çıkmadı. Bazen hayatta kaldığım için bile kızdım.” “Üzgünüm,” dedim. Sonra yutkundu. “Bugün annemi kaybedeceğimi sandım. Her şeyi tekrar yaşardım… yeter ki o burada kalsın.” “İşte sevgi böyle bir şey,” dedim. Bana sarıldı. “Teşekkür ederim. O zaman için. Bugün için.” Elif haftalar sonra uyandığında başucundaydım. “Selam Elif.” Zayıf bir gülümseme verdi. “Ya öldüm… ya da Tanrı çok garip bir mizah anlayışına sahip.” “Hayattasın.” Elimi tuttu. “İyileştiğimde… kahve içmek ister misin?” Gülümsedim. “Memnuniyetle.” Üç hafta sonra taburcu oldu. Bazen Eren de bize katılıyor. Şehir merkezindeki küçük kafede oturuyoruz. Kitaplardan, müzikten, hayattan konuşuyoruz. Ve biri bana yine hayatını mahvettiğimi söylese… Gözünün içine bakıp şunu derim: “Eğer hayatta olmanı istemek hayatını mahvetmekse… o zaman evet. Suçluyum.” Bu hikâyede sizi en çok hangi an düşündürdü? Yorumlara yazın.