En yakın arkadaşım Lila’nın trajik bir kaza sonucu hayatını kaybetmesinin ardından, onun kızını evlat edindim. Lila’yı çocukluğumdan beri tanıyordum; yetimhanede birlikte büyüdük, zorlukların üstesinden omuz omuza geldik ve sadece filmlerde gördüğümüz türden bir aile hayal ettik. Lila on dokuz yaşında hamile kaldığında ve babası tarafından terk edildiğinde, her randevusunda, her uykusuz gecesinde ve hatta küçük Miranda’yı dünyaya getirdiği doğum odasında bile onun yanındaydım. O andan itibaren, hayatın zorluklarıyla sevgi, özveri ve sarsılmaz bir özenle yüzleşerek birlikte bir aile kurduk. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…