Ertesi sabah kardeşinin elinden tutmuş, ve okula doğru giderken, ben arkasından kızgın bir durumda bakarken, -” Affet annecim. Seni hiç ama hiç üzmek istemiyorum – “dedi. Ancak bir hafta sonra oğlum Veyselin iyice zayıfladığını farkediyordum, bir hayli endişelenmiştim. Yüzünün rengi de pek iyi değildi. İçi gitmişti. Ama hastaneye götürecek param olmadığı içersinde evde kendi bildiğim yollarla tedavi etmek istemiştim oğlumu.1 hafta kadar sonra ise öyle durgunlaşmıştı ki Veysel. Bir sabah evden çıkarken pek bir halsiz ve rengi benzi sapsarı bir durumda, bana sarıldı gülümseyerek. Ve kardeşinin elini tutup, okula gidene kadar arkasını gene gene dönüp devamlı bana gülümsedi. O gün piyasa yerine gittiğimde zar zor bir yer bulabilmiştim, tam sepetimden sebzelerimi çıkaracakken, okul önlüğüyle bir öğrenci yanıma gelmişti heyecanla; Veysel’in okulda bayıldığını ve öğretmenin arabasıyla onu hastaneye götürdüğünü söylediğinde evvelce korku içersinde perişan durumda kalakaldım, sonra sebze sepetini atıp gözlerim dolu dolu hastaneye doğru koşmaya başladım. Hastaneye vardığımda ise hekim oğlumun denetimini yeni bitirmişti. Ve telaş içersinde hekimin ne söyleyeceğini dinlemeye başladım, -Doktor ; “Çocuk pek halsiz düşmüş. Açlıktan bayılmış. Düzenli beslenmesi şart-” dediğinde, yüzümü yere eğdim utanarak. Çocuklarıma okula gitmeleri amacıyla 5 lira simit parasını dahi zor verebilirken, hekimin söylediklerinden sonra öyle üzülmüştüm ki… Veysel’in öğretmeni hastane kantininden yiyecek bir şeyler getirdiğinde, çocuk olanca gücüyle ve heyecanla yemeğe başlamıştı yiyecekleri. Diğer elinde tuttuğu poşeti ise biran bile yere bırakmıyor, göğsüne bastırıyordu sıkı sıkı. O gün Taburcu olduktan sonra ise eş güdümlü eve gittik……  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..