“Ben’in ilk eşi benim kız kardeşimdi. Ölümü bir kaza değildi. Polis dosyayı kapattı çünkü yeterli kanıt yoktu. Ama ben vardım. Morlukları gördüm. Yardım çığlıklarını duydum. Ve sonra o ‘kaza’ oldu.”
Nefes alamıyordum. O sırada kapının kilidinin döndüğünü duydum. Anahtar sesi. Ben gelmişti.
Telefonuma baktım. Son bir mesaj daha düştü:
“Şimdi karar vermelisin. Ya kalıp gerçeği kendi canınla öğrenirsin ya da şimdi çıkarsın.”
Kapı açıldı. Ben’in sesi her zamanki gibi sakindi:
“Hayatım, geldim.”
Bavula baktım. Kapıya baktım. Ve ona. Gülümsüyordu. O tanıdık, güven veren gülümseme. Ama artık gözlerine bakınca başka bir şey görüyordum: kontrol.
“Bir şey mi oldu?” diye sordu.
“Annemi aradım,” dedim, sesim titreyerek. “Rahatsızlanmış. Yanına gitmem gerekiyor.”
Bir an durdu. O bir saniyelik duraklama, bir ömre bedeldi. Sonra gülümsedi.
“Tabii,” dedi. “Seni ben bırakayım.”
İçimdeki alarm çığlık atıyordu. “Gerek yok,” dedim hızlıca. “Taksi çağırdım.”
Gözleri bir an karardı, sonra tekrar yumuşadı. “Peki.”
Bavulu aldım. Kapıya yöneldim. Her adımda kalbim daha hızlı attı. Kapıdan çıkarken arkamdan seslendi:
“Bu arada… Facebook’ta fotoğraflarımızı gördüm. Çok güzeldi.”
Kanım dondu. Demek mesajları biliyordu. Ya da sezmişti. Cevap vermeden kapıyı kapattım.
Asansörde aynaya baktım. Yüzüm bembeyazdı. Telefonum yine titredi. Son mesaj:
“Doğru seçimi yaptın.”
O gece bir arkadaşımın evinde kaldım. Ertesi gün polise gittim. Her şeyi anlattım. Mesajları, şüphelerimi. Dosya yeniden açıldı. Ben sorguya alındı. Aylar sonra, eski tanıklar, yeni deliller ortaya çıktı.
Gerçek yavaş yavaş su yüzüne çıktı. İlk eşi gerçekten de bir kazada ölmüştü — ama o kazaya giden yol, yıllarca süren psikolojik ve fiziksel şiddetle döşenmişti.
Bugün hâlâ o Facebook mesajını düşünürüm. Kim olduğunu asla tam öğrenemedim. Ama şunu biliyorum: Bazen bir yabancının attığı tek bir cümle, bütün bir hayatı kurtarabilir.