Aile üyeleri sürekli arıyordu. Bazıları benim adıma öfkeliydi. Diğerleri tarafsız kalmaya çalışıyordu. Bazıları ise saldırgan ve acımasız sorular soruyordu: "Yalnız iyi olacak mısın?" "Başka biriyle tekrar denemeyi düşünüyor musun?" "Çocuğu tek başına nasıl büyüteceksin?" Her yere baktığımda hikaye anlatılıyordu. Ama benim tarafımdan değil. Baskı sürekli ve boğucu hale geldi. Uyuyamıyordum. Neredeyse yemek yemiyordum. Vücudum, bir sonraki korkunç şeyin gelmesini bekliyormuş gibi hissediyordu. Ve bir gün, gerçekten oldu. Başladı: kramp. Sonra kanama. Anlatamayacağım şekilde yanlış bir acı. Biri beni hastaneye götürdü. Doktorlar sessizdi, kelimeleri çok dikkatliydi. Ama zaten biliyordum. Bebeğimi kaybettim. Vücudum, bir sonraki korkunç şeyin gelmesini bekliyormuş gibiydi. Ağlamayı hatırlamıyorum. Duvara bakarak oturduğumu hatırlıyorum. Tamamen boş hissediyordum, sanki temel bir parçam kazınmış ve hiçbir şey bu boşluğu dolduramayacak gibiydi. Sonra toparlanmaya çalıştım. Hayatta kalmam, nefes almam ve günleri parçalanmadan geçirmem gerektiğini söyledim kendime. Küçük şeylere odaklandım: sabah erken kalkmak, e-postalara cevap vermek, kısa yürüyüşler yapmak, sadece yüzüme havayı hissetmek için. O sırada Ali tekrar ortaya çıktı. Gülümseyerek geldi. Sanki geçmişi paketlemiş ve artık önemi kalmamış gibiydi. "Önümüzdeki ay evleniyoruz," dedi, fildişi bir zarf uzatarak. "Zor zamanlar geçirdin, ama hâlâ arkadaşız, değil mi? Gelmeni gerçekten isterim." Arkadaş? Ona baktım ve bu kelimenin ağzından ne kadar kolay çıktığını merak ettim. Hikayeyi kafasında nasıl hızlıca yeniden yazdığını… sanki hiçbir şeyi mahvetmemiş gibi, herkes kibarca ilerleyebilirmiş gibi. Tartışmadım, tepki vermedim. Sadece davetiyeyi aldım. "Üzerinde düşüneceğim," diye cevap verdim. Ve o andan itibaren bir karar verdim. Saklanmayacaktım. Ret cevabı göndermeyecektim. Hiçbir şey olmamış gibi davranmayacaktım. Gidecektim. Ve onlara ASLA UNUTAMAYACAKLARI bir hediye getirecektim. Hediye, düğün sırasında açılacak şekilde mükemmel hazırlanmıştı. Beyaz kağıda sarılı, gümüş bir kurdele ile büyük bir kutu. O sabah basit bir elbise ve minimal takılar taktım. Göze batmak istemedim, kaynaşmak istedim. Düğün yerine vardığımda insanlar beni görünce şaşırdı. Bazıları garip bir şekilde gülümsedi. Bazıları ise tamamen gözlerini kaçırdı. Ali beni görünce yarım saniyeliğine dondu, sonra zoraki bir gülümseme yaptı. Melis de beyaz elbisesiyle kendinden emin, parlaktı. Hediye, düğün sırasında pastanın yanındaki masaya getirildi. Kutuyu Melis açtı. Yavaşça açtı, kameralar için gülümsedi. Sonra gülümsemesi dondu. İçeride basılı mesajlar, fotoğraflar ve kronolojik tarihler vardı; yanlış anlaşılma imkânsızdı. En üstteki isim benim değil, Melis’in arkadaşı Sema’ydı. Melis’in elleri sayfaları çevirirken titremeye başladı, yüzü beyazladı. Annesi eğildi ve dondu. Ali son tepki veren oldu. "Ne yaptın?!" diye bağırdı. Sesini salona kesti. "Bunu nasıl yapabildin?" Ben sesimi yükseltmedim, hareket etmedim. "Hiçbir şey yapmadım," diye sakince söyledim. "Sadece gerçeği getirdim." Melis Ali’ye hiç görmediği gibi baktı. Müzik durdu. İnsanlar baktı. Birisi fısıldadı: "Demek aldatmak soydan geliyormuş." Ayşe kağıtları almak istedi, ama Melis sıkıca tuttu, her kelimeyi okudu. Sema’yı birkaç kez mahallede görmüştüm. Melis’in hep yanında olan, konuşkan ve arkadaş canlısı biri. Sema bana, nişan duyurulduktan birkaç gün sonra ulaştı. "Bir şey söylemem lazım," dedi, elleri titriyordu. "Ali ve ben… Temmuz’dan beri görüştük." Mesajları, fotoğrafları, nişanıyla çakışan tarihleri gösterdi. Sema fısıldadı: "Beni seçeceğini sanmıştım. Ama o onunla evleniyor. Ne yapacağımı bilmiyorum." Ben onu ne teselli ettim ne yargıladım. Sadece bir soru sordum: "Her şeyin kopyalarını alabilir miyim?" Bir an tereddüt etti, sonra başını salladı. Ve işte, her iki aldatıcının da hakkını geri vermek için ihtiyacım olan her şey elimdeydi. O anda düğünden ayrıldım. "Evlenmen kutlu olsun," dedim masalarının yanından geçerken. Düğün asla toparlanmadı. Geriye bakmadım. Çocuğumu geri kazanmadım. Evliliğimi geri kazanmadım. Ama hayatımı geri kazandım. Ve yürürken bilerek, hiçbir şeyi mahvetmeyen tarafın ben olmadığını biliyordum. Sadece gerçeği ortaya çıkardım.