ESKİ NİŞANLIM BABAMLA EVLENDİ — DÜĞÜNDEN SONRA BABAM SARHOŞ OLUP BANA ŞÖYLE SORDU: "SENİN İÇİN NE YAPTIĞINI HÂLÂ BİLMİYORSUN, DEĞİL Mİ?"

Bugün eski nişanlımın babamla evlenişini izledim. Nikâh memuru "Gelin hanımı öpebilirsiniz," dediğinde odada derin bir sessizlik hâkimdi.

 

Ne bir alkış ne de bir gülümseme...

Babam, bir evliliği kutlar gibi değil de sanki bir iş sözleşmesi imzalar gibi ona doğru eğildi; Ceren ise babamın öpücüğü yanağına değecek kadar kafasını çevirdi. Bu bir düğün gibi hissettirmiyordu. Her şey kurgulanmış gibiydi. Boş. Dikkatlice inşa edilmiş bir yalan gibi.

Üç ay önce, Ceren ile ortak geleceğimizi planlıyorduk. O benim için her şeydi; nazik, güzel, hayatımı birlikte geçireceğimi düşündüğüm tek kişiydi. Bana "evet" dediğinde kendimi dünyanın en şanslı adamı gibi hissetmiştim.

 

Gerçekten mutlu olduğumuza inanıyordum. Ta ki o, hiçbir uyarı yapmadan ortadan kaybolana dek. Tam bir hafta boyunca çekip gittiğini sandım. Sonra geri döndü ve beni bir kez daha paramparça etti. O gün kapım çalındığında, hayatımın çökmek üzere olduğundan haberim yoktu. Kapıyı açtım... ve oradaydı. Babamın yanında duruyordu. El ele. Babam, sanki çok normal bir şeymiş gibi kolunu sıvazlayarak, "Ben evleniyorum," dedi pişkinlikle. "Bizi tebrik etmeyecek misin?" Kelimeleri idrak bile edemiyordum. "Neden bahsediyorsun sen?" Ceren soğuk bir sesle, "Nişanı bozuyorum," dedi. "Adnan ile evleniyorum. Lütfen zorluk çıkarma. Kararım kesin." O an içimdeki her şeyin kırıldığını hissettim. Tartışmadım. Cevap beklemedim. Sadece kapıyı kapattım. Ve ikisini de hayatımdan sildim. Gelen her mesajı, her aramayı görmezden geldim. Ama bu onlar için yeterli değildi. Yine de bana bir düğün davetiyesi gönderdiler. Babam üzerine bir not bile düşmüştü: Gel. Bekliyor olacağız. Neden gittiğimi bilmiyorum. Ama gittim. Ve işte şimdi bitmişti. Tören tuhaf bir sessizlikle sona erdi, konuklar sanki oradan kaçmak istiyormuşçasına hızla ayağa kalktılar. Alçak sesli, huzursuz fısıldaşmalar başladı. Ceren kimseyle göz göze gelmeden oradan uzaklaştı.

Babam mı? Doğruca barın yolunu tuttu. Elbette. Tam çıkmak üzereydim ki arkamdan sesini duydum. "Bu kadar erken mi gidiyorsun?" Eliyle kolumu kavradı. Soğuk bir tavırla, "Yeterince gördüm," dedim. "İkiniz de eğlendiniz işte." Daha yakınıma sokuldu, nefesi ağır kokuyordu. "Hâlâ anlamıyorsun, değil mi?"

"Neyi anlayacakmışım?" "Senin için ne yaptığını." Kaşlarımı çattım. "Neden bahsediyorsun?" Sertçe güldü. "Seni kurtarmak için benimle evlendi be aptal." Ben cevap veremeden— "Yeter!" Ceren'in sesi her şeyi bıçak gibi kesti. Arkama döndüm. Ağlıyordu. Babama, "Onun öğrenmemesi gerekiyordu," dedi. "Ama madem öyle... ona her şeyi ben anlatacağım." Oda sessizliğe büründü. İkisine birden baktım. "Birisi neler olduğunu açıklayabilir mi artık?" Kendini toparlayarak başını salladı. "Ortadan kaybolduğum o hafta," diye başladı, "iki adam seni sormaya geldi. Tahsilatçılar. Adını biliyorlardı." "Bu imkânsız," dedim. "Benim kimseye borcum yok." "Bazı belgeler bıraktılar," diye devam etti. "Sözleşmeler, yasal dosyalar. Hepsinde senin adın vardı." Başımı salladım. "Benim hiçbir zaman bir şirketim olmadı." Gözleri babama kaydı. Benimkiler de onu takip etti. Gözlerimin içine bakamıyordu. Sonunda babam konuştu: "Yıllar önce... senin adına bir şirket kurmuştum. Geçici olacaktı." "Benim adıma borç mu yaptın yani?" diye çıkıştım. Ceren öne atıldı. "Şirket onun itiraf ettiğinden çok daha kötü durumdaydı. Borçlar gizlenmiş, yapılandırılmış... örtbas edilmişti. Ama bir şeyler su yüzüne çıktı. Birileri eşelemeye başladı." Ona dik dik baktım. "Yani çözümün onunla evlenmek miydi?" Yüzünden bir acı dalgası geçti. "Yetkiye ve nüfuza ihtiyacım vardı. Seni bu işin içine çekmeden durumu hızla düzeltmenin bir yoluydu bu. Evlilik, en temiz yasal yoldu." Bunu sindirmek biraz zaman aldı. "Onunla... evrak işleri için mi evlendin?" "Evet." "Bana söylemeliydin." Sesi titredi. "Söyleseydim, kendin çözmeye çalışacaktın ve her şeyi daha da berbat edecektin." Tartışmak istedim. Ama bir yanım onun haksız olmadığını biliyordu. "Seni sevmekten vazgeçtiğim için gitmedim," diye fısıldadı. "Seni koruyacak kadar çok sevdiğim için gittim." Bu her şeyden daha çok canımı yaktı. Dışarı çıktım. Dışarıda hava keskin ve soğuktu. Öylece durup nefes almaya, olanları anlamaya çalıştım. Bir an sonra ayak seslerini duydum. Yanımda durdu. "Neden böyle yaptın?" diye sordum. "Çünkü insanlar evrakları sorgular," dedi yumuşak bir sesle. "Ama bir evliliği sorgulamazlar. Gerçek görünmek zorundaydı." "Berbat görünüyordu." "Öyleydi zaten." Merdivenlerde sessizce oturduk. Bir süre sonra, "Ne zamandan beri bununla uğraşıyorsun?" diye sordum. "Öğrendiğim günden beri." "Yalnız mı?" Yorgun, hafif bir gülümseme belirdi yüzünde. "Çoğunlukla." Bana uzattığı dosyaya baktım; sayfalarca sözleşme, hukuki terimler, her yerde benim ismim... "Bana güvenmeliydin," dedim sessizce. "Sen de soru sormalıydın," diye cevap verdi. Tekrar sessizliğe gömüldük. Sonunda sordum: "Şimdi ne olacak?" "Borçlar halledildi," dedi. "Güvendesin. Adın temizlenecek." Duraksadı. "Şimdi... karar senin. Bizim hakkımızda." Karanlık nehre doğru baktım; anılar birbirine çarpıyordu. Sevgi, öfke, ihanet, minnet... Hepsi birbirine dolanmıştı. "Bunun ne olduğunu artık ben de bilmiyorum," diye itiraf ettim. "Ve her şey normalmiş gibi davranabileceğimizi de sanmıyorum." Başını salladı. "Ama belki... tüm bunlar gerçekten bittiğinde... elimizde ne kaldığına bakabiliriz." "Makul," dedi kısık bir sesle. Ona baktım. "Ama eğer bir dahaki sefere böyle bir şey olursa... birbirimizden böyle sırlar saklamak yok." Gözleri doldu ama itiraz etmedi. Sadece biraz daha yaklaştı, omzu omzuma değdi. Ve her şeyin darmadağın olduğu o günden beri ilk kez— Kendimi tamamen yalnız hissetmedim.