Bugün bana gerçekten bir aile verebilecek kadınla evleniyorum,” dedi Kerem telefonda kahkaha atarak.

Yeni doğmuş kızım göğsümde uyuyordu. Yüzü hâlâ pembemsi, minicik yumrukları sımsıkı kapalıydı; sanki dünyaya savaşmaya hazır gelmiş gibiydi. Nişantaşı’ndaki özel hastane odasında yalnızdık. Yağmur cama vuruyor, odadaki antiseptik kokusuna annemin masaya bıraktığı ucuz karanfillerin kokusu karışıyordu.

Telefonu neredeyse açmayacaktım.


Ama ekranda Kerem’in adını görünce içimde bir şey buz kesmiş gibi oldu.

Boşanmamızın üzerinden altı ay geçmişti ve eski kocam beni Beşiktaş’taki lüks bir otelin düğün salonunun girişinden arıyordu.


— Elif, dedi zehir gibi bir neşeyle. Bunu benden duymanı istedim. Bugün Cansu’yla evleniyorum.

Arka planda keman sesleri, kahkahalar, tokuşan kadehler duyuluyordu. Varlıklı insanların o şatafatlı kutlaması… Hayatımı mahveden bir adamı hâlâ alkışlayan insanların sesi.


Kızıma baktım. Minik eli hastane önlüğüme dolanmıştı.

— Tebrik ederim, diye cevap verdim.


Kerem kahkaha attı.

— Hâlâ ne kadar soğuksun. Zaten evliliğimiz de bu yüzden bitti.


— Neden arıyorsun?

— Seni düğüne davet etmek için. Cansu bunun geçmişi kapatmak adına sağlıklı olacağını düşünüyor. Ayrıca aramızda kötü hisler kalsın istemiyoruz.


Cansu.

Eski asistanım.


Her sabah bana “Abla bugün çok güzel görünüyorsunuz,” diyen kadın. Sonra da Antalya’daki iş seyahatlerinde, Kapadokya otellerinde ve İzmir toplantılarında kocamla birlikte olan kadın. Bana şekersiz Türk kahvesi getirip ardından özel maillerimi Kerem’e gösteren kadın.


— Az önce doğum yaptım, dedim. Hiçbir yere gelemem.

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.


Müzik hâlâ devam ediyordu ama Kerem artık gülmüyordu.

— Ne dedin sen?


— Doğum yaptım dedim.

— O bebeğin babası kim?


Eskiden bu soru beni paramparça ederdi. Eskiden ben, mahkeme salonunda ağlayan Elif’tim. Kerem’in hâkime “dengesiz”, “soğuk”, “mutsuz” diye anlattığı kadın.


Evi hak etmediğime, şirket hisselerini hak etmediğime, hatta saygıyı bile hak etmediğime beni inandıran adamın karşısındaki kadın.


Ama o Elif, boşanma evraklarının arasında çoktan gömülüp kalmıştı.

Kızımın pembe battaniyesini düzelttim.


— Nişanlına geri dön, Kerem.

— Elif… sesi bir anda kısıldı. Bana o bebeğin benden olmadığını söyle.


Pencereden dışarı baktım. İstanbul yağmur altında gri ama büyüleyici görünüyordu.

— Her şeyi okumadan imzaladın, Kerem. Ayrıntılardan hep nefret ederdin.


Yarım saat sonra odamın kapısı sertçe açıldı.

Kerem içeri girdi; damatlığı üzerindeydi, yüzü bembeyazdı, alnı ter içindeydi. Çözülmüş papyonu boynunda sallanıyordu. Arkasında da gelinliğiyle Cansu belirdi. Uzun duvağı yere sürünüyor, boynundaki pırlantalar titriyordu.

Kerem önce bebeğe baktı.

Sonra gözlerini bana çevirdi.

— Bunu bilerek yaptın, diye fısıldadı.

— Hayır, dedim sakin bir sesle. Bunu sen yaptın.

Ve Kerem Arslan’ı tanıdığım ilk günden beri ilk kez, gözlerinde korku gördüm.

Çünkü birazdan olacaklara kendisi bile inanamıyordu…

BÖLÜM 2
İlk konuşan Cansu oldu.

Hâlâ nikâh masasına yürüyormuş gibi odaya girdi; gelinliğinin eteğini hastane zeminine değmesin diye hafifçe kaldırıyordu. Pahalı parfümünün kokusu steril havaya yayıldı. Kusursuz makyajının altındaki gülümsemesi titriyordu.

— Bu yaptığın tam bir rezalet, dedi tiksintiyle. Düğünümü mahvetmek için bir bebek mi kullandın? Bu kadar mı çaresizsin, Elif?

Serumumu kontrol eden hemşire olduğu yerde donup kaldı.

Ben sadece Cansu’nun duvağına, ışıl ışıl tacına, kusursuz Fransız manikürlü tırnaklarına baktım. Ve ilk kez, aslında hiçbir şeyi dürüstçe kazanmadığını anlamış bir kadının yüzünü gördüm.

— Tebrik ederim, Cansu, dedim sakin bir sesle. Sonunda çaldığın adam tamamen senin oldu.

Gözleri öfkeyle parladı.

— Kimse zaten işe yaramayan bir şeyi çalmaz.

— Haklısın, diye cevap verdim. Ben sadece bozuk malı geri verdim.

Kerem kapıyı sertçe kapattı.

— Yeter artık. O çocuk benim mi değil mi?

Kızım küçük bir ses çıkardı, hafifçe sızlandı. Kerem geri çekildi; sanki o küçücük bebek kendi kanından biri değil de mahkemede önüne konmuş bir delilmiş gibi.

Komodinin üzerindeki mavi dosyayı aldım.

— Doğum öncesi babalık testi. Resmî zincirleme kayıt sistemiyle yapıldı. Yetkili laboratuvar onaylı. Raporda senin adın yazıyor.

Kerem dosyayı açmak istemedi. Parmaklarından belliydi. Gerçeği öğrenmekten çok, okumaktan korkuyordu.

Cansu onun omzunun üzerinden eğildi.

Yüzü ilk değişen o oldu.

— Bu imkânsız… diye mırıldandı.

Kerem tarihlere baktı. Günleri geriye doğru saydı. Sonra hatırladı.

Evliliğimizin son haftasını.

Sarıyer’deki villamızda, bir gece yarısı sarhoş halde eve gelişini… Babasının baskısından, yatırımcılardan, aile şirketini kaybetme korkusundan ağlayışını…

O gece yatağıma girip özür dilemişti. Kafasının karışık olduğunu söylemişti. Ve aynı sabah, tek kelime etmeden çıkıp tekrar Cansu’ya dönmüştü.

— Bunu biliyordun, dedi boğuk bir sesle.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..