TOKAT, HIRSIZLIK VE İNTİKAM HİKAYESİ

Tokat sesi, kristal şampanya kadehlerinin sesinden daha yüksek çınladı. O korkunç saniye boyunca iki yüz akrabanın hepsi tamamen sessizliğe büründü; ardından adımı sanki kirli bir şeymiş gibi elden ele geçirerek fısıldaşmaya başladılar. Yanağım avcumun altında yanıyordu. Babam siyah takım elbisesinin içinde, yüzü kızarmış halde tepemde dikiliyor, şaşkınlıktan ziyade sanki önceden çalışılmış gibi görünen bir öfkeyle titriyordu.

“Geri ver ve diz çök!” diye kükredi.

Balo salonunun diğer ucunda üvey annem Selen, titreyen parmaklarını boğazına bastırmıştı. Elmas kolyesi avizelerin altında parıldıyordu ama onunla takım olan bileziği güya “kayıptı”. Herkesin bu kelimeyi duyduğundan emin olmuştu. Kayıp. Sonra her gözün bana çevrilmesini sağlamıştı. “Onu makyaj masamın yakınında gördüm,” diye ağlamaklı bir dramatiklikle konuştu Selen. “Bu aileye ait olmamı hiçbir zaman kabullenemedi.” Odanın içinde yayılan hafif gülüşmeler, elden ele geçirilen bir bıçak gibiydi.

Kuzenim Merve açıkça bıyık altından güldü. “Hukuk fakültesinden döndü ya, kendini herkesten üstün sanıyor.” “Hukuk fakültesi mi?” diye alay etti Selen. “Lütfen. Burslar asalet satın alamaz.”

Babam elini tekrar kaldırdı. Kımıldamadım bile. Bu, onları huzursuz eden ilk şey oldu. Avcu bana ikinci kez vuramadan, antreden Remzi Amcamın sesi yükseldi. “Durun. Banyoda buldum.” Bileziği iki parmağının arasında tutarak içeri girdi. Sessizlik bütün balo salonunu yuttu. Selen o anda donakaldı. Babam elini indirdi. Akrabalar aniden perdelere, ayakkabılara, şarap kadehlerine—şişen yanağım hariç her şeye—büyük bir ilgi duymaya başladılar. Bekledim.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..