SABAH TAM 5 SULARIYDI.

Gerçeğin Ortaya Çıkışı
Elif, yavaşça ellerini başına götürdü. Eski, rengi solmuş yazmayı tek bir hareketle çözüp omuzlarından aşağıya düşürdü. Ardından, üzerine giydiği o yıpranmış, sökük hırkanın düğmelerini açtı. Altında, her zaman giydiği o sade ama otoriter sivil gömleği belirdi.

Serkan’ın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Etrafını saran sivil polisleri ve müfettişleri gördüğünde dudakları kurumaya başladı. Meydandaki kuş cıvıltıları ve uzaklardan gelen vapur düdüğü dışında hiçbir ses duyulmuyordu. Kimse bağırmıyor, kimse en ufak bir şiddete başvurmuyordu; ancak o sessizliğin içinde muazzam bir devlet ağırlığı vardı.

Çemberin en önünden Murat yürüdü, doğrudan Elif’in yanına geldi ve elindeki dosyayı ona uzatırken saygıyla başını eğdi.


“Tüm çevre güvenliği sağlandı, Komiserim. İlgili kayıtlar merkez sunucularına aktarıldı.”

“Komiserim mi?” diye fısıldadı Serkan. Sesi, az önceki o kabadayı tonundan tamamen uzak, titrek bir fısıltıya dönüşmüştü. Yutkunmakta zorlanıyordu.

Elif, Murat’ın uzattığı tableti aldı, ekrandaki ses dalgalarına baktı ve Serkan’a doğru bir adım attı.

“Bugün vergi iki kat, öyle mi Serkan?” Elif’in sesi meydanda yankılanıyordu. “Beş yüz lira… Hasta eşine ve üç çocuğuna bakmaya çalışan, ilk gününde rızkını arayan bir kadından istediğin bedel bu mu?”

Serkan’ın yüzündeki o iğrenç gülümseme yerini derin bir dehşete bırakmıştı. “Komiserim… Ben… Biz sadece bir yanlış anlaşılma… Yani, bölgenin güvenliği için kimlik kontrolü yapıyorduk.” Cümleleri toparlayamıyor, elleri titriyordu. Arkasında duran iki memur ise çoktan başlarını öne eğmiş, durumun ciddiyetini kavramışlardı.


Elif gülümsedi ama bu gülümsemede hiçbir sıcaklık yoktu. “Evet, güvenlik. Ama senin sağladığın tek güvenlik, kendi cebini dolduran bir haraç düzeni olmuş. Biz bu üniformayı, masumları korumak için taşıyoruz. Sen ise onlara eziyet etmek, ellerindeki üç kuruşu gasp etmek için kullanmışsın.” Devamını okumak için diğer sonraki sayfaya gecebılırsiniz.