KORKUNÇ BİR TRAFİK KAZASINDA BENİ KURTARAN ADAMLA EVLENDİM

“Kerem’de bir gariplik var,” dedim ona. “Tuhaf davranıyor. Eve geç geliyor. Gizemli işler çeviriyor.” Telefonu her zaman kilitliydi. “Sence seni aldatıyor mu?” “Bilmiyorum. Ama öğrenmem lazım.” Merve bana yardım etmeyi kabul etti. Ertesi akşam Kerem’in ofisine sürdük ve birkaç metre öteye park ettik. Bekledik. Saat 17:30’da Kerem dışarı çıktı. Arabasına bindi ama eve giden yola sapmak yerine tam tersi istikamete sürdü. “Onu takip et,” dedim. Eve giden yola sapmak yerine tam tersi istikamete sürdü. Merve dikkatlice, güvenli bir mesafeyi koruyarak yola çıktı.

Kerem’i şehir boyunca takip ettik. Otuz dakika boyunca sürdü, sonunda bilmediğimiz bir mahallenin kenarındaki küçük, eski bir evin önünde durdu. Kerem’in ön kapıdan içeri girişini izledik. Midem düğümlendi. “Burası neresi?” “Bilmiyorum,” dedi Merve. “Ama şimdi öğreneceğiz.” Ona içeri girmem için yardım etmesini söyledim. Otuz dakika boyunca sürdü, sonunda küçük, eski bir evin önünde durdu. Merve beni tekerlekli sandalyemle ön kapıya kadar götürdü.


Kapı kilitli değildi. Yavaşça iterek içeri girdik. Ve o an donup kaldık. Kerem, salonun ortasındaki bir hasta yatağının yanında duruyordu. Yatakta yaşlı bir adam vardı. Zayıf. Solgun. Bir oksijen tüpüne bağlı. Kerem bizi görünce başını hızla çevirdi. “ASLI? Sizin burada ne işiniz var..?” “Kim bu?” diye çıkıştım. “Bu adam kim?” Kerem bir hasta yatağının yanında duruyordu. Kerem’in yüzü çöktü. “Açıklayabilirim.” “O zaman açıkla!”

Yataktaki yaşlı adam başını bana doğru çevirdi. Gözleri yaşlarla doldu. Kerem titrek bir nefes aldı. “Aslı, bu benim amcam. Adı Kadere.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Amcan mı? Onu neden burada saklıyorsun? Bana neden ondan bahsetmedin?” Kerem’in sesi kısıldı. “Çünkü beş yıl önce sana çarpan kişi oydu.” Oda etrafımda dönmeye başladı. “Onu neden burada saklıyorsun?” “Ne?” Kerem yaklaştı. “Aslı, lütfen. Açıklamama izin ver.” “Ailen olmadığını söylemiştin.” Kalbim çarparak ona baktım. “Bana yalan söyledin.” “Yalan söylemedim. Sadece… Her şeyi anlatmadım.” “Aynı şey!” “Değil.” Merve yanımda duruyordu, eli omzumdaydı. “Bana yalan söyledin.” Kerem tekerlekli sandalyemin önünde diz çöktü. “Beş yıl önce, amcam Kadere mezarlıktan eve dönüyordu. Karısını yeni gömmüştü. Perişan haldeydi. Ve korkunç bir hata yaptı. İçti.

Direksiyon başına geçti. Ve sana çarptı.” Yüzümden yaşlar süzüldüğünü hissettim. “Olaydan hemen sonra beni aradı,” diye devam etti Kerem. “Dehşet içindeydi. Ne yapacağını bilmiyordu. Ben de olay yerine olabildiğince hızlı sürdüm. Oraya vardığımda baygındın. Ambulansı aradım. Seninle kaldım.” “Korkunç bir hata yaptı.” “Bana neden söylemedin?” diye sordum, sesim titreyerek. “Neden senin sadece oradan geçen bir yabancı olduğuna inanmama izin verdin?” Kerem’in gözleri doldu. “Çünkü korktum. Eğer sana çarpanın amcam olduğunu bilirsen ikimizden de nefret edersin diye korktum.

Beni terk edersin diye korktum.” Yataktaki adama baktım. Kadere ağlıyordu. Elleri titriyordu. “Çok özür dilerim,” diye fısıldadı. “Beş yıldır senden özür dilemek istiyordum. Ama çok korkaktım.” “Neden senin sadece oradan geçen bir yabancı olduğuna inanmama izin verdin?” “Hayatımı mahvettin,” dedim sessizce. “Biliyorum. Biliyorum, mahvettim. Ve her gün bu suçlulukla yaşadım.” Kerem tekrar konuştu. “Aslı, dahası var. Anlamanı istediğim bir şey…” Ona baktım. “Kaza yerine vardığımda, çok geçti.” “Ne demek istiyorsun?” “Eğer on dakika önce varsaydım, belki bacağını kurtarabilirlerdi. Belki hasar bu kadar ağır olmazdı.” “Her gün bu suçlulukla yaşadım.” Sesi tamamen kısıldı. “Bu yüzden engelli kalmanın sebebinin ben olduğumu söyledim. Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..