KAYINBİRADERİM 11 YIL BOYUNCA BİZDEN BORÇ ALDI.

İçeri girdiğimizde oldukça düzenli bir çalışma odasıyla karşılaştık.



Masanın çekmecelerinde faturalar, banka evrakları ve dosyalar vardı.

Derken siyah bir klasör bulduk.

Üzerinde yalnızca tek kelime yazıyordu.

Murat

Klasörü açtığımızda ilk sayfada on bir yıl öncesine ait el yazısıyla yazılmış bir mektup vardı.

“Sevgili Murat,

Bu satırları okuyorsan artık gerçeği öğrenme zamanın gelmiş demektir.”

Mektupta Kemal yıllar önce Zehra’nın ağır bir hastalığa yakalandığını anlatıyordu.



Bizden aldığı her para önce onun tedavisinde kullanılmıştı.



Her defasında borcunu ödeyeceğine gerçekten inanmıştı.



Ancak hastane masrafları sürekli artınca verdiği sözleri yerine getirememişti.

Bunun üzerine farklı bir karar almıştı.

Her ay az da olsa para biriktirmeye başlamıştı.

Klasörde bunun bütün kayıtları vardı.

İlk ay yetmiş beş lira.

Sonra elli lira.

Bazen yüz lira.

Bazı aylar hiçbir ödeme yapamamıştı.

Ama ardından tekrar devam etmişti.

On bir yıl boyunca tek bir ay bile tamamen vazgeçmemişti.

Paralar uzun vadeli bir yatırım hesabında değerlendirilmişti.



Zehra da her ödemenin yanına küçük notlar yazmıştı.

“Eski takılarımı sattım.”

“Bu ay tatili iptal ettik.”

“Vergi iadesini doğrudan fona yatırdık.”

“Önce Murat’ın hakkını ödeyeceğiz.”

Gözlerim doldu.

Onlar aslında hiç vazgeçmemişti.

Klasörün son sayfasındaki hesap dökümünde yatırımın vadesinin dolduğu yazıyordu.

Yıllar içinde elde edilen kazanç sayesinde hesapta, bize verdikleri sözün tamamını fazlasıyla karşılayacak kadar para birikmişti.

Tam o sırada Kemal eve geldi.

Bizi klasörle görünce durdu.

Murat ona baktı.

“On bir yıl boyunca gerçekten para biriktirdin mi?”

Kemal sessizce başını salladı.

“İlk yıl birkaç ay içinde ödeyebileceğimi sanıyordum.”

“Ama Zehra’nın tedavisi uzadıkça verdiğim sözleri tutamaz oldum.”

“Artık boş vaatlerde bulunmak istemedim.”

“Bu yüzden kendi kendime yeni bir söz verdim.”

“Sana olan borcumu tek seferde, eksiksiz ödeyecektim.”

Elindeki küçük kutudan başka bir dosya çıkardı.

Yatırım hesabının son dökümüydü.

Vergiler düşüldükten sonra bile hem eski borçları hem de cenaze için verdiğimiz son parayı ödeyecek kadar para vardı.

Sonra Murat’a Zehra’nın el yazısıyla yazılmış son mektubu verdi.

Mektupta şu satırlar yer alıyordu:

“Sevgili Murat…

Belki yıllarca bize kırıldın.

Ama attığımız her küçük adım senin adın içindi.

Bize verdiğin destek sayesinde birlikte on bir yıl daha yaşayabildik.

Bunun karşılığını ödemeden huzur bulamazdık.”

Murat mektubu bitirdiğinde gözyaşlarını tutamadı.

Çekmecesinde yıllardır sakladığı borç defterini çıkardı.

Tek tek bütün sayfaları yırttı.

Sonra kardeşine sarıldı.

Bir ay sonra yatırım hesabındaki para resmen hesabımıza geçti.

Kemal yalnızca aldığı parayı değil, kendi hesapladığı faiziyle birlikte tamamını gönderdi.



Murat onu arayıp fazla para gönderdiğini söylediğinde Kemal gülümseyerek şu cevabı verdi:

“Hayır.”

“Bu sadece yıllar önce verdiğim sözü yerine getirmek.”

O gün hepimiz önemli bir ders öğrendik.

Bazen insanlar verdikleri sözü hemen yerine getiremez.

Fakat sessizce, kimseye göstermeden o sözü tutabilmek için yıllarca mücadele edebilirler.



Gerçek güven yalnızca söz vermekle değil, o sözü yerine getirebilmek için vazgeçmeden emek vermekle kazanılır.



Ve bazen en büyük hata, bir insanın borcunu unuttuğunu sanmaktır.



Oysa o kişi, yıllardır o borcu onuruyla ödeyebilmek için sessizce çalışıyor olabilir.  Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..