ADAM, VEFAT EDEN EŞİNİN MEZARINA GELDİĞİNDE

Adam başını kaldırdı. Mezara baktı. Taş artık sadece bir kaybı değil, saklanmış bir gerçeği de temsil ediyordu.

Yavaşça kızlara uzandı. Ellerini tuttu. Küçük, soğuk, çamurlu eller… Ama o eller, kalbine sıcaklık yaydı.

— Bana hiçbir şey söyleme… demiştiniz, — dedi. — Ama artık her şeyi bilmek istiyorum. Ve… eğer izin verirseniz… sizi tanımak istiyorum.

İkizler birbirine baktı. Sonra aynı anda gülümsediler. O gülümseme, karısının yıllar önceki gülümsemesine tıpatıp benziyordu.

— Biz de bunu istiyoruz baba, — dediler.

Sis yavaş yavaş dağılıyordu. Güneş, mezarlığın üzerine utangaçça doğuyordu. Adam ayağa kalktı, kızları kucakladı. Hayat, ondan çok şey almıştı ama bugün, kaybettiklerinden daha büyüğünü geri vermişti.

Beyaz çiçekler mezarın üzerinde duruyordu. Adam fısıldadı:

— Söz veriyorum… artık hiçbir şey gizli kalmayacak.

Ve o an, ölümün ortasında, yeni bir hayat sessizce filizlendi.

Adam donakaldı… Devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..